Ætli ég kalli þetta ekki jólafærsluna í ár. Ég veit að langar færslur eru ekki vinsælar, en ég bara get ekki að þessu gert. Mér finnst að í tilefni jólanna sem haldin eru í þessu brjálæða consumers society sem við búum í ættuð þið að gefa ykkur nokkrar mínútur og setja ykkur í spor fleiri milljón manna sem ég vona að eiga aldrei eftir að vita hvað við sóum mörgum milljónum króna í rafmagn, mat, gjafir og föt fyrir hugtak sem við köllum “jól”.
Ég man þegar ég var ennþá á Íslandi að hugleiða hvort væri vænlegra að fara í DNS skólann í Danmörku og bjarga heiminum eða fara í sálfræði í HA. Síðarnefndur kosturinn lifði í 3 mínútur en var svo sparkað fyrir kostinn með stærra typpið. I’m so predictable...
Ég var stútfull af rómantískum ranghugmyndum um hve gaman og gefandi það væri að fara til Afríku með opinn faðminn, í hvítum fötum, stóran hatt (Angelina Jolie, Beyond borders kindof fílingur) og faðma að mér falleg svört börn með flugur í augunum og útblásna maga. 
Jájá, ég mundi bara koma mér fyrir undir tré og byrja að predika þróun og betra líf yfir öllu sem hreyfðist...
Eftir mínum útreikningum mundi þetta koma mér í Opruh Winfrey eftir 3 ára predikanir sem unnu mér Nóbel Præsinn. Ég mundi ennþá vera ung og falleg og af því ég kæmi svo vel út á skermi mundi Enrique Iglesias snúa við samkynhneigð sinni og senda mér nokkrar milljónir af Yuan, Dollara eða Evru eða eitthverju öðru sterku á markaðinum og biðja mín. Ég mundi deita manninn í nokkrar vikur og taka svo Paris Hilton á þetta... Dömpa honum og giftast fátækum læknanema frá ísklakanum sem drap Titanic... Yrði kölluð AFTUR í Opruh og væri alveg “ohh... not again..!”. Svo mundi ég nota peningana til að kaupa læknaréttindi handa eiginmanni mínum og hann gæti komið með mér til Afríku og gefið C-vítamín við allskonar kvillum.
En já.. back to reality.
Þróunarvinna í bloody Afríku er ekki eins rómantísk og hún var í hausnum á mér fyrir 3 árum (eru þetta hrukkurnar??). Ég fékk nú sem betur fer 3 ára training í að átta mig áður en ég klæddi mig upp í hvít föt, setti á mig hatt og breiddi út faðminn. Ég er búin að sjá ýmislegt sem nelgdi mig niður á jörðina og breytti hugmyndum mínum um það sem ég ætti í vændum...
*Með svona bíómyndarödd*:
En ekkert hefði getað undirbúið mig fyrir það sem koma skyldi....! 
... framhald í næsta þætti...
*wúshjPAAAA.... skær ljós, Guiding Light skilti... Bolder, Beautiful, Spaulding, Ramsaystreet... bwaaaa...*
Nei já... fólkið í Pemba (þar sem sumir eiga sjónvarp) er HÚKT á brasilískum sápuóperum sem ég hér með tilkynni að séu verstu og ömurlegustu sápuóperur í heimi! Geimi! Algeimi! Spegill! Amen!
En allavega.. Ég er semsagt orðin rasisti!
Ekki gagnvart öllum Mósambíkönum. Bara svörtu Mósambíkönunum!
Djóóók...
En jú... Ég er búin að vera að skoða ofan í hausinn á mér... og tékka á orðaforðanum mínum undanfarið og ég er ekki frá því að í hvert skipti sem innfæddir stoppa mig þá hugsa ég þreytulega “hvaaaaað geturu nú ekki gert sjálfur, litli negri...”.
Þegar ég og Thiago, DNS félagi minn sem er með mér hér í Cabo Delgado setjumst niður á kvöldin og ræðum daginn þá hleypur oftar en ekki í okkur svakaleg óþolinmæði gagnvart infæddum... Það þarf heilan bílfarm af þolinmæði og skilning til að fríka ekki út í sumum tímunum og gefa ekki bara skít í þetta vonleysi...
Ég get reynt að útskýra hvernig ástandið er.
-Ég vinn 2000 km frá Mapúto, sem er höfuðborg Mózambík. Hér, nálægt landamærum Tansaníu hefur þróun staðið í stað og átt mun erfiðara uppdráttar en annarstaðar í landinu. 11 ára nýlendustríð plús 16 ára löng blóðug borgarastyrjöld (sem endaði 1994) þar sem dráp, nauðganir og annar hryllingur voru daglegt brauð áttu sinn þátt í því.
Allt var eyðilagt og yfirgefið. Vegir, skólar, sjúkrahús, fyrirtæki og framleiðisluleiðir hurfu hvert á fætur öðru, og enn þann dag í dag finnur maður fyrir afleiðingum þess. Fólkið hér er lamað. Eldri kynslóðin hefur smitað þá nýju af vonleysi og .. þunglyndi. Við köllum þetta the African Depression.
-Það er semsagt hér sem Humana People to People hefur staðsett kennara- og landbúnaðarskóla, bændaklúbba og leikskóla. Hér, þar sem þörfin er mest. Ef einhver hefur ekki trú á þessum samtökum – komiði í heimsókn! Ef það væri ekki fyrir pjúra góðmennsku þá væri það sadismi að staðsetja sig hérna, í miðjann buskann, 250 km í burtu fra einhverju sem getur talist siðmenning... eða bíddu... “siðmenning”.
8 saman í herbergi - heimavist strákanna...
Körfuboltavöllurinn & Partur af skólalóðinni
-Pemba er nyrsta “borgin” í Mósambík, staðsett við Indverska hafið, á að skarta fallegri strönd, einu stóru hóteli og flugvelli. Þúsundir moldakofa mynda fallegan og vingjarnlegan bæ sem er ekki mikið meira en stórt þorp. Pemba er dýrasti bærin í Mózambik, flest allt er innflut frá Mapútó eða smyglað frá Dar Es Salaam, höfuðborg Tansaníu... Það er dýrt að búa þar og það eru ekki margir sem fást til að flytjast hingað. Fólki frá Maputó þætti það álíka heillandi að vera flutt til Pemba og Reykvíking að flytjast til Djúpavogs (með fullri virðingu fyrir Congó
). Það er erfitt að fá rafmagnstæki, úrval á markaðinum er hverfandi og læknisþjónusta og menntunarvegir eru af skornum skammti. Ef bíllinn þinn bilar ferðu með hann á verkstæði og ferð með hann til baka með teipi og tippexi, sama teipinu og þeir nota til að laga sjónvarpið þitt.
Pemba í allri sinni dýrð.
Næsta stærsta ferðamannaparadísin ef marka má BBC
Bilibiza, þorpið okkar hér, er staðsett 250 km norðvestur af Pemba, og það tekur 5-10 klst að komast hingað, fer eftir samgöngutækjum sem maður lendir á - ef maður þá lendir á þeim á annað borð.
Allt í kringum okkur eru litil bændasamfélög umkringd frumskógi sem rækta mais og baunir – og þar með er fæða þessa fólk upptalin. Það er ekkert rafmagn hér og vatnsbyrgðir eru litlar, og hverfandi, síðustu vikur þurrkatímabilsins. Símasamband er lítið sem ekkert, nema maður klifri upp í eitt tré sem er staðsett dágóðan spöl fyrir aftan skólann (ég pæli stundum í því hver uppgvötaði sambandið þar)! Malaría eru aðal dauðaorsök fólksins, og fimmti hver einstaklingur er smitaður af HIV. Lang stærsti hluti fólksins hér er ólæs og óskrifandi, nánast hver einasta kona er ómenntuð!
Baunir... soðnar með lauk!
Á hverjum degi
Chima - maismjöl, soðið og
borðað í öll mál með... BAUNUM!
Nemendurnir í skólanum eru 250 talsins og í hverri viku þarf að tilkynna andlát systkyna eða foreldra. Bilibiza er umkringt krossum og vörðum sem marka grafið látinna.
Hitinn er svakalegur, enda erum við rétt undir miðbaug.
Og að sjálfsögðu erum við í miðjum þjóðgarði, þar sem fílar, ljón, krókódílar, apar, snákar og villisvín hlaupa um, ógna fólki og eyðileggja margra mánaða vinnu þeirra á ökrunum.
Bændaklúbburinn sem er partur af verkefni Humana í Bilibiza vinnur að því að vekja bændur til lífins og leiðbeina þeim í því stóra verkefni að umbreyta landbúnaði Mósambík. Tómatar og laukur voru kynnt fyrir nokkrum árum og í dag má sjá örlítið af þeim á markaðinum. Fólkið hefur liðið skort, upplifað skordýraplágur og rigningatímabil sem aldrei kom. Það hefur upplifað sult og hefur allan rétt á því að vera skeptískt á breytingar...
Bændaklúbburinn grefur brunna, setur upp vatnsdælur,
kompost kassa, endurvinnur, kennir, gerir rannsóknir
og kennir fólki að lifa með dýrunum
Um þessar mundir er verið að reyna að kynna “Jatrofa” til sögunnar. Jatrofa er planta sem hægt er að búa til bio-dísel úr. Bio-díselið má svo selja til allra sem eiga rafal... Þetta er frábær planta – aparnir éta hana ekki og eftirspurn eftir díseli er mikil. En reyndu að segja svöngum bónda það. Að hann eigi að rækta plöntu sem hann getur ekki sett í pott og eldað handa fjölskyldu sinni... Það er STÓRT verkefni að kynna nýjungar til sögunnar.
Nemendur landbúnaðarskólans
Nemendur leikskólans. Börnin tala öll macua eða maconde
og ef þau læra ekki portúgölsku geta þau ekki fylgt eftir
kennslunni í grunnskólunum sem fram fer á portúgölsku
Projectið sem ég vinn fyrir er þó ekki bændaklúbburinn, þar sem bændur í kringum Bilibiza eru menntaðir, eða landbúnaðarskólinn þar sem unglingar læra á landbúnað, eða leikskólarnir þar sem börnunum er kennd portúgalska, heldur EPF- Escola de Professores do Futuro. “Skólinn fyrir kennara framtíðarinnar”
Þessi skóli er búinn til eftir uppskrift DNS – skólans míns í Danmörku. Að sjálfsögðu er prógrammið allt örðuvísi, þar sem það er ógerlegt að flytja þessa nemendur yfir hafið í 4 mánaða ferðalag um Asíu eða láta þau vinna með ofdekruð börn í eitt ár (ofdekruð börn í Mózambík, heh). En hugmyndin um að búa til sjálfstæða, heilsteypta einstaklinga sem eru tilbúnir að ráðast á vandamálin og hefjast handa við að breyta Mózambík til batnaðar er það sem rekur skólann áfram. Humana fékk leyfi Mózambískra stjórnvalda til að reka skólann með einu skilyrði: Allir kennarar sem EPF útskrifar þurfa að vinna í 5 ár úti á landi, í þorpum þar sem aðrir kennarar neita að vinna. Það er m.a. þess vegna sem skólinn er staðsettur hér. Nemendurnir fá 3 ára reynslu af því að búa án rafmagns og rennandi vatns og sækja kennslu við erfiðar aðstæður - undirbúningur fyrir það sem þeir eiga í vændum.
Það er ekki auðvelt að fá vinnu hér í Mózambík. Hundruðir nemenda sækja um að komast í skólann á hverju ári og það er því miður er það ekki ástin á kennslu eða áhuginn á að betrumbæta menntun Mózambíkana sem dregur fólk að skólanum, heldur vinnan sem þeir munu mjög líklega fá, og þær litlu 3.500.- Meticais (8.500.- ISK) sem þeir fá í mánaðarlaun – ef þeir fá þá borgað.
Back to my point:
Fátæktin sem fólk býr við er mun flóknari en flestir halda. Fátækt hefur áhrif á nánast alla þætti daglegs lífs, og þar af leiðandi er meira en að segja það, að koma sér upp stöðugum fjárhag. Pólitík, fjármál, samfélagið, menningin ... allt er gegnumsýrt af fátækt og því sem henni fylgir. Spillingin er svakaleg og hún hefur smitast langan veg, alveg frá toppnum á píramídanum niður á botninn.
Börnin úr þorpinu sem koma í heimsókn til okkar.
Sum þeirra koma nakin, sum finnum við rótandi í ruslinu okkar eftir mat...
Það sem í fyrstu var algert sjokk að vinna með er orðið frekar leiðigjörn dagleg rútína. Nánast á hverjum degi fáum við að heyra af nemendum sem kaupa sér einkunnir með ýmsum hætti. Kennararnir ganga á milli nemenda og taka það sem þeim lýst á, sem oftar en ekki er meyjarhaft stúlkna og mánaðarkaup foreldranna. Þessa dagana er prófatíð í landbúnaðarskólanum hér og það hafa verið settir verðir við hús kennaranna, til þess að hindra umferð nemenda.
Ef við förum aftur að spillingunni þá er ekki flókið mál að létta umferðarbanninu með nokkuð bulletproof hætti. Kennararnir borga vörðunum í bjór, og verðirnir drekka sig máttlausa. Skjóta sig í fótinn...
Verðirnir ekki kvartað við skólastjórann yfir umferð vegna þess að þeir fá það um leið í hausinn að þeir hafi verið blindfullir í vinnunni...
Að sjálfsögðu vita allir hérna hvernig þetta virkar! Verstu óvinurinn í þessu stríði er að þetta er orðin partur af menningunni hérna og maður fær jafnvel að heyra að maður sé að reyna að troða upp á þá vestrænum hefðum og gildum – sem er alls ekki það sem þróunaraðstoð á að ganga út á.
Konur; það að vera kona í Cabo Delgado er það sem flestar íslenskar konur myndu ekki hika við að kalla martröð! Sem stúlkubörn eru miklar líkur á að þeim sé meinaður aðgangur að menntun og gegni í staðin því hlutverki að sjá um yngri systkini og hjálpa til við heimilistörfin. Þær eru settar í bakgrunnin mjög ungar að aldri.
Þegar þær komast á giftingaaldurinn eru þær umskornar, innri hluti kynfæra þeirra er skorinn af og saumaður saman. Þessu fylgir sársöki sem óumskornar konur geta ekki ímyndað sér. Það getur tekið marga mánuði fyrir sárin að gróa, en fyrsta mánuðinn liggja stelpurnar í rúminu með fæturnar bundnar saman og reyna að lifa af. Sumar lifa af – sumar láta lífið af völdum sýkinga... Ég og allar aðrar íslenskar konur getum prísað okkur sælar að einhverjum hafi ekki dottið í hug að búa til álíka hefð til heiðurs Þórs, Óðins... eða Freyju, á sínum tíma og skorið undan okkur...
Athöfnin þar sem stelpurnar eru leiddar inn í skóginn hafa haldið fyrir mér vöku oftar en einu sinni. Óður trumbuslátturinn og söngur kvennana yfirgnæfir grát stúlknanna. Daginn eftir liggja konurnar uppgefnar fyrir framan húsin sín, nánast of þreyttar til að heilsa mér, og leyfar af brenndum blóðugum tuskum liggja við ruslahauginn.
Eftir athöfnina þar sem stelpurnar eru umskornar eru þær málaðar hvítar í framan og eru þarmeð settar á markaðinn. Þær eru svo teknar af mönnum, giftar í burtu til þess eins að þræla sér út fyrir menn sem þröngva sér upp á þær og oftar en ekki drekka í burtu mánaðarlaunin og lemja þær sundur og saman.
Kynlíf er aðeins fyrir karlmanninn. Það er hefð fyrir stráka að borga fyrir kynlíf ef þeir eru ekki giftir, og það er til hefð – nánast serimónía – fyrir karlmenn að stunda kynlíf með öðrum giftum konum en þeira eigin. Allt gengur út á að borga konunum. Ef þær fá ekki peninga fá þær hrísgrjón eða baunir... Þær eru það sem við mundum kalla hórur, en þeir kalla það fyrirvinnur heimilisins. Feður selja dætur sínar, eiginmenn eiginkonur sínar. Og að sjálfsögðu notar enginn smokk! Jafnvel þó að konurnar vilji nota smokk - þá fá þær að heyra "hvað, treystiru mér ekki?? helduru að ég sé eitraður?" og þær verða að láta undan. Margar ekkjur reiða á þessi litlu framlög til að fæða og klæða börn sín og hafa ekki efni á að nota smokk - þær fá ekki eins mikið fyrir það.
Hér er það trú manna að alnæmi lifi í smokkunum. Um daginn fór æðstibiskup Mózambík, Francisco Chimoio, með það í fréttirnar að vestræn lönd væru að eitra fyrir Afríkönum með því að setja HIV í smokkana sem þeir flytja inn. Við eyddum mögrum klukkustundum í að útskýra þessa pólítík fyrir nemendum okkar, og jafnvel eftir þær umræður trúðu okkur ekki allir.
Það er óhugnalegt að hugsa til þess, en þegar öllu er á botnin hvolft – hver hefur ekki rétt á því að halda að vesturlönd séu að reyna að draga niður fjölda Afríkana... Aðilar á borð við World Bank gæti ekki óskað sér neins frekar, og það eru þeir sem eru með fólksfjölda Mózambík í vasanum...
Karlmennirnir eru einnig umskornir. Sem er gott. Umskornir karlmenn eiga minna á hættu að smitast af HIV – en þetta hefur leitt til þess að HIV er kallað sjúkdómur kvenna. Ef þú ert karlmaður og greinist með HIV, þá er bara eitt að gera – og það lendir oftar en ekki á föður konunnar að borga fyrir jarðaförina...
Staða konunnar, sem ómenntaður þræll eiginmanns síns hefur leitt til þess að konurnar í Cabo Delgado eru þöglir, þægir draugar sem fljóta hljóðlátlega framhjá þér, oftar en ekki með barn á bakinu og vatnsfötu á höfðinu. Ég sé sjaldan brosandi konur. Og ég sé sjaldan óuppteknar konur.
Við hvítu konurnar í EPF höfum rætt stöðu kvennana fram og til baka, okkar á milli. Í byrjun fór það agalega í taugarnar á mér hvað konurnar voru óvingjarnlegar. Þær heilsuðu ekki, brostu ekki, þökkuðu ekki fyrir sig, þær bara.. voru. Það er ekki nokkur leið fyrir mig að tala við þær. Þær vita ekkert í sinn haus, eru ómenntaðar (þrátt fyrir að vera á háskólastigi), eiga sér enga drauma, eru allar “í eigu” einhvers... Þær hafa sofið sig upp allt bekkjakerfið og framtíð þeirra er í höndum Mózambískra stjórnvalda og eiginmansins. Lítur ekki vel út, ef þú spyrð mig!
Klósett í skólanum
The African Depression er blanda af öllu ofangreindum þáttum... og 140 blaðsíðum í viðbót. Fólk borðar ekki hollan og næríkaríkan mat og hefur þar af leiðandi litla orku til að gera nokkuð í sínum málum. Það krefst mikillar orku að vinna á akrinum og flestir koma sér hjá allri aukavinnu.
Fólk er fast í vítahring fátæktar þar sem fólk spilar með spillingu og öðrum óhreinum spilum. Enginn getur reitt sig á sjálfan sig, einginn getur treyst á góðmennsku, vinabönd, ást... vegna þess að þegar öllu er á botninn hvolft fer allt eftir því hvað þú borgar mikið fyrir menntun, lóð, akur, ökuskírteini, vinnu og frelsi... “Help me help you”... $$$!
Dauði er yfirvofandi allstaðar. Meðalaldur fólks er 45 ár. Þetta er manni óskiljanlegt. Mér finnst ég eiga ALLT LÍFIÐ FRAMUNDAN. Þegar þetta fólk er 15 ára er það ofðið fullorðið og þegar það er 25 ára er það gamalt... Þegar ég segist vera 23 ára ógift og barnslaus setja þau upp spurningasvip og segja “qual é problema?”, hvað er vandamálið...
Leikskólinn í skólanum
Þegar fólk eignast börn veit það að það eru aðeins 50% líkur á að barnið nái 5 ára aldri. Margir hafa misst börn og fólk er tilfinningalega kalt. Það sést best á viðbrögðum þeirra þegar það missir móður, föður eða systkini. Þau taka sér einn dag í að komast yfir það. Þau ljúka jarðaförinni af og lífið fer aftur í rútínu um leið, einum munni færri á heimilinu. Fólk heldur sig ósjálfrátt í fjarlægð frá börnum sínum. Það er óhugnalegt að sjá hvað börnin alast upp við mikinn kulda. Aparnir í kringum skólann okkar sýna ungunum sínum meiri athygli og umhyggju.
Barn sem elst upp við tilfinningalegan kulda af hálfu foreldra fer á mis við eitthvað...
Ég á það til að verða dálítið vonlítil þegar ég kenni þessu fólki. Það lemur konur og notar þær, en trúir því að kirkjuferð á sunnudegi hreinsi þá af öllum syndum! Þetta fólk trúir ekki á vísindi, eða stærðfræði (ekki ég heldur), eða einfalda líffræði, ef út í það er farið.. það hefur aldrei verið kynnt fyrir þeim hluta heimsins. Hefðir, venjur, trúarbrögð; allt saman byggt á “töfrum” og “öndum” sem útskýra hlutina en oftar en ekki koma mér fyrir sjónir sem óþarfa sjálfsmorð -
Hvernig á maður að útskýra vírus eða bakteríur fyrir fólki sem trúir aðeins á hluti sem það sér með augunum? Hvernig útskýrir maður réttindi kvenna fyrir mönnum sem trúa því að karlmennska þeirra sé fólgin í frelsi þeirra til kúga konur? Hvernig útskýrir maður fyrir ríkum Mózambíkönum að spilling sé að éta land þeirra upp til agna þegar einmitt þeir ríku eiga ekki eftir að finna fyrir því - fljúgandi á einkaþotu sinni til Balí í sumarfrí. Hvernig útskýrir maður að....
sólsetur fyrir aftan húsið okkar
Mózambík er sérstakt land. Það er mikill munur á Mózambík og Angóla, sem einnig var Portúgölsk nýlenda – Mózambík er seinna að koma sér á lappirnar þar sem það er ekki eins ríkt af náttúruauðlindum og Angóla. Hugur fólks er lamaður af einhverskonar vonleysi um að lífið verði einhverntíman gott aftur. Fólk er svangt og skítugir og enginn veit hvað gera skal – þar til hvítur maður á stórum jeppa merktum UNICEF, Humana, World Vision, Food for progress, World Food Program, Medicos del Mundo, Doctors Without Borders... kemur keyrandi í þorpið þeirra. Þá stökkva allir á fætur og byrja að betla. Og þegar maður segir “nei, ég ætla ekki að gefa þér peninga en ég skal kenna þér að rækta meira og betri afurðir sem þú getur gefið fjölskyldu þinni eða selt og grætt peninga á..” þá setja þeir upp þvílíkan vonbrigðissvip; “god-damnit.. þarf ég nú að VINNA líka??”. Það fer aaagalega í taugarnar á mér.
Sjálfsbjargarviðleitnin er engin – vítahringurinn er endalaus – lítið annað að gera en bretta upp á ermarnar og kafa ofan í skítinn... Ég er nú þegar búin að finna nokkrar perlur – og búin að gera það sem ég get svo þær komist sem lengst... Ég vildi stundum óska þess að ég ætti meiri pening svo ég gæti greitt leiðina fyrir þá sem eiga það skilið... Það er ömurlegt hvað peningar skipta miklu máli. Án þeirra er maður algerlega lamaður.
Onaldo,17, Danny, 19, og Argentino, 18,... perlurnar mínar!!! mwah...
Ég veit ekki hvað mér finnst heillandi við að búa hér, vera hér, vinna hér. Kannski það að það er auðvelt að gera góða hluti hérna. Ég sé tækifæri hvert sem ég lýt og ekki eru innfæddir að nota þau. Það getur tekið ár og aldir að koma einhverri hreyfingu á hlutina hérna, en á sama tíma getur Evrópa aldrei gefið manni þau laun sem maður fær í vinnu sem þessari. Þráast við og gefa sig í eitthvað sem á endanum skilar sér í betri lífsskilyrðum fyrir aðra... Draumur í dós!
En jæja... þessi færsla er endalaus, og ég þarf ekki að blogga aftur fyrr en í mars 2009..
Komst einhver á leiðarenda??
Ég óska ykkur gleðilegs jólaundirbúnings (jafnvel þótt ég viti að hann verði bara stressandi) og gleðilegs desembers (jafnvel þótt ég viti að desember sé mánuður þunglyndis).. og ég vona að allir séu að njóta jólalagana í útvarpinu (jafnvel þótt ég viti að allir með séu komnir með nuddsár í eyrun og gubbuna uppí háls!)
Ég vona að allir fái góðar gjafir og njóti jólanna - og gleymi ekki bræðrum og systrum sem minna mega sín. Látum gott af okkur leiða, hér er ekkert til sem heitir "lítil gjöf"..
Kossar, Ínaaa