Eine Kleine Kristína

Hva...

Sun, 14 Sep 2008 20:53:35 GMT

hmmm...Hvenær ætli svona bloggi sé lokad?

..undirbúningur fyrir Mozambique er í fullum gangi og fer fram á thennan hátt:
Ég vinn í byggingarvinnu allan daginn til ad MOKA inn peningum fyrir ferdina. Ég vel mér verkefni sem krefjast NÚLL heilastarfsemi og brenni í stadin kaloríum í ad stara út í loftid med sólheimabros og ímynda mér hvernig thad væri ef ég væri NÚNA í Moz. Ég tharf m.a ad sækja um VISA, sem er 100% á móti mínum princippum. Thad ætti ad vera nog ad kaupa bara flugmida og mæta á stadin og fá welcome dans og coconut drink... en nei, nu tharf madur ad sækja um VISA og ekkert land er madur med mönnum ef thad getur ekki farid fram á absolute ridiculous gögn og kröfur svo madur standist kröfur um inngöngu. Halló- ég er læs og ætla mér ad ættleida amk 75% af munadarleysingjum Moz. Take me, or leave me. Svo ég er ekki enn búin ad sækja um VISA, en brenni í stadin kaloríum í ad ímynda mér hvernig thad væri ef eg væri búin ad sækja um VISA... Verkefnin mín gerast thar af leidandi hægt og peningarnir sem ég MOKA inn mokast ekki beint. Their plokkast inn, hver á fætur ödrum. En gódir hlutir gerast hægt. Thess vegna hlýtur thad líka ad vera jákvætt hvad eg bæti á mig, hægt og bítandi.

Ég kem med frekari fréttir om lidt, thangad til bid ég eftirfarandi persónur um ad melda sig hjá mér:
-Nonni: hvad er málid. Svona hard to get leikir virka ekki hjá mér. Ef thu meldar thig ekki hjá mér í x marga mánudi tha GLEYMI ÉG THÉR BARA! Thannig er thad...
-Thordur bródir: Eg sendi Russell SMS en hann svaradi ekki. Svo sofnadi ég og dreymdi ad thú hefdir dáid (thad var alveg svona "yfir thokuna miklu" scenario og alles). Ef thú ert ekki daudur tha máttu alveg setja thig í samband, og somuleidis pabbi.. ..nei alveg rett. Thad er buid ad taka hann ur sambandi:s.

Kossar og knús.
Inus anus dreddus fretus

What ze heeell...

Sun, 06 Jul 2008 19:34:54 GMT

Já, alveg rétt. Ég á blogg....

Uuuu... ég er með þvílíka ritstíflu...

Lof mér að hugsa...

Mósambík, Ísland, Ferming, Mósambík, Danmörk, Enska, One Flew Over the Cuckoo´s Nest, sumar í DK, Mósambík, ...

Byrjum bara á léttu nótunum:
ÉG HATA NORDEA BANK! bara svo það sé á hreinu. 3 kreditkortum, 4 pinkóðum, 3 netbönkum og þúsund og tvem símtölum síðar er ég EKKI ENNÞÁ búin að geta stofna Skype reikning..

og ég er lige ved að reyta hárið af höfðinu á mér vegna þess að ég þarf SVO að hringja til Mósambík. ... mjög mikilvægt símtal... og er bara fátæk hornös sem get ekki hringt úr gemsa, eins og hver önnur Baugs hóra. Bwaaaa.... verð að hringja, verð að hringja... bara til að vita hvort það sé ekki örugglega til! Landið sko... muito importante...

Annað.
Ég hringdi til Mósambík um daginn - eftir að ég samdi við Inger, yfirmanninn minn, að ég mundi reyta allan arfann á stéttinni og fengi í staðinn að hringja af skype-inu hennar. Tilviljun að þarna var stærsta samansafn stéttar sem ég hef séð á allri minni ævi.
Ég hringdi í Górillu, vin minn. Hann var semsagt í þorpinu sínu, Nanlía, sem er lengst útí hvergistaðar. Það er nánast ekkert símasamband þarna nema - að sjálfsögðu - í hæsta tréi bæjarins. Sem hann gerðist svo herramannslegur að klifra uppí svo hann gæti heyrt í mér. Allir þorpsbúar söfnuðust í kringum tréið þegar þau heyrðu hann tala ensku og þegar ég var búin að ljúka mér af var búið að gera bál og sækja trommur til þess að fagna þessum atburði!!! Viljiði pæla. Áður en hann skellti á setti hann símann á loudspeaker og ég sagði "Olá!" við alla. Það voru ennþá fagnaðarlæti 3 mínútum seinna þegar ég sleit símtalinu.

Ég byrjaði að reyna að safna styrkjum á Íslandi fyrir verkefnið mitt í Mósambík, en það gerðist náttúrulega ekki mikið þar sem Íslendingar eru allir að drepast úr sulti og skyrbjúg af fátækt vegna gengi krónunnar.

En já, talandi um Ísland. Vá! Ég skrapp heim í 4 daga um daginn, til þess að vera viðstödd fermingu litla bróðir míns. Já, Þórður er svo seinþroska að það var ákveðið að gefa honum tíma þar til hann væri farinn að geta sagt já og nei og bablað trúarjátninguna án hjálpar. Maðurinn er náttúrulega orðinn 22 ára... Þetta gekk ágætlega, fyrir utan smá pásu þegar hann stóð upp og heimtaði brauð með lifrakæfu í kirkjunni.
Það er ekki verra að eiga þroskaheftann bróðir.

Nei annars. Það var verið að afdjöfla litla gúmmíbángsabróðir minn, Sæbjörn. Hann stóð sig eins og hetja, las okkur pistilinn, tók nokkur handahlaup og fór svo með manndómsvígsluræðuna sína án þess að hika.
Svo bauð hann upp á þessa svaka veislu í Þorbergssetrinu eftir á og ég gerði upp fyrir týnd jól 2005, þar sem ég var krossfest í sjúkrahúsrúm í Varanasi og fékk ekkert nema kjúklingasoð í æð í 10 daga.
Allavega. Takk Sæbjörn minn, fyrir veisluna og gamanið. Þetta var alveg magnað.

Amma tók svo vel á móti mér, orðin blind en annars ekki deginu eldri en 65 ára. Hún grip um hausinn á mér og sagði "æji hvað þú lýtur vel... .. . ... ertu með ull á höfðinu???". "Nei amma, þetta eru dreddar..."

I have dreads..

Annað, Danmörk er leiðinlegasta land sem ég hef komið til. Það er GLATAÐ að hafa ekki fjöll. Ég skil ekki HVERNIG fólk lifir af. Mér finnst að ALLIR ættu að flytja til Íslands og já... í sambandi við það. Hvað í fokkanum er að Íslenskum stjórnvöldum að senda flóttafólk til baka, eins og það sé orðið "fullt" á klakanum.
Ég meina það... stundum finnst mér eins og við hefðum gott af því að fá á okkur smá tsunami skell eða stríðs hótanir, bara til að fá tilfinninguna fyrir því hvað það er VONT að geta ekki verið óhultur heima hjá sér.

En ég skipti mér ekki meira af því. Ég fæ alltaf svona ónot í hnefana þegar ég tala við svona helvítis föðurladsfrímerki sem geta ekki sett sig í spor annara og neita að skilja að það er bara heppni að sáðfruman þeirra frjóvgvaðist í íslensku eggi, en ekki afríkönsku.

Uuu.. annað???.. neeeei, ég held ekki. Ég þarf að fara að skella inn nokkrum myndum.
Já, ef einhver sér Þórð bróðir, keyrandi um á hjólastólnum sínum, getiði sagt honum að Ína systir sé að reyna að komast í samband við hann.. Þessi hugskeyti mín eru alltaf bara send til baka með svona post-it sem á stendur "this vegetable can not read your message!".
For helvede da...

En svona, án djóks. Ég þarf að fara að tala við þig, bróðurmaður. Við þurfum að fara að panta okkur flug, æfa okkur í malaríutöflutuggi og halda keppni í niðurgangs skotfimi. Klingir skemmtilega í klósettinu þegar maður er búinn að borða poppmaís!

Knús og koss
Mínus

Feisbúk, berklaspítali og draugagangur

Fri, 23 May 2008 12:01:11 GMT

ég er með eitthvað attitúd í dag, þið verðið að fyrirgefa

Feisbúk fer svakalega orðið í pirrarnar á mér. Fólk hjakkaðist á mér í hundrað ár og nuddaði því framan í mig að ALLIR væru með þetta og að maður væri nú ekki maður með mönnum nema maður ætti prófíl á feisbúk.
Ég kalla þetta hópþrýsting.. og sjálfa mig kalla ég push-over, en ég á allavega "prófíl á feisbúk" og er komin í tölu manna með mönnum!

Djöful vonbrigði sem það voru svo að komast að því að þetta er bara eitthvað pjatt um að eiga sem flesta vini og fá sem flest boð frá hinum og þessum um "someone flirted with you - find out who" og "how hot are you" og "how good are you in bed" og "are you a wampire or a ghost?" og "choose your hottest friends!" KJAFTÆÐI sem ég er svo alltaf neydd til að senda áfram á 2 milljónir manns, svo ég geti séð niðurstöðuna... sem ég fæ samt ALDREI!

Og svo hefur fólk ekki samband við mig á þessu nema ég skrái sjálfa mig í sambúð eða hjónaband og hætti svo saman! Þá kemur svona ofur varlegt komment einhverstaðar "sæl.... hérna... hvað segiru? ég var með þér í leikskóla í den.. ég var bara að spá, hver er þessi sem þú ert skráð í relationship með?" eða "ég sá að þú ert single... ertu samt ekki bara hress? var þetta erfitt breik öp?" eða "hérna... var þetta útaf framhjáhaldiiii eðaaaaa..?".. Pínlegt bara.. Og svo fæ ég tilkynningar um að Ola Kulz og Giovanna Rima séu now friends... WHO THE FUCK ARE THEY???

Þetta er klárlega einhver heimskulegasti tímaþófur sem ég hef upplifað - á eftir GameBoy tölvuspilinu sem rústaði fjölskyldulífinu algerlega á sínum tíma...

Þetta feisbúk er fyrir atvinnulausa og lífsleiða.

og hérna... Það er bara tilviljun að ég hef ekkert að gera þessa dagana, þar sem ég eyði megninu af tímanum með nemendum mínum - sem ég höndla fínt, svo lengi sem þeir eru ekki í kringum mig.

Annað...
Ég er að vinna í vandæðaskólanum Nakkebölle, með dönsku ö-i. Þetta er ex TBspítali, síðar meir elliheimili og núna skóli fyrir schwererziehbare arschlöcher (illauppalandi óféti)... vandræðaunglinga með allskonar vesen í hausnum - aðalega samt bara egósentrík fíbbl, ef þú spyrð mig. Ég hef náttúrulega núll áhuga, þolinmæði eða hjarta í að vinna með svona liði eftir að ég kom frá Afríku - enda erum við að tala um einhverja pjúra færibandaframleiðslu af unglingum sem þetta blessaða samfélag okkar pródúserar. Og ég hef núll áhuga, þolinmæði eða hjarta í að vera partur af þessu samfélagi.

sjáiði "súrheysturninn"?

Allavega. Skólinn er spúúúkí. Risastórt hvítt hús, hátt til lofts og stórir gluggar, DIMMT á kvöldin, KALT á nóttunni, brakar og brestur í öllu, hvítar vofur flaksandi um eins og klósettpappír í vorgolunni... Ég á ferlega erfitt með að vera hérna. Húsablokkirnar samanstanda af sjúkrahúsinu, húsi forstöðumanns, húsi fyrir deyjandi sjúklinga og svo kapella. Yfir öllu vofir svo súrheysturninn stór og langur.. og eiginlega bara alltof mjór til þess að vera súrheysturn - enda skýrðist málið þegar það var útskýrt fyrir mér að þetta er líkbrennsluofninn!!! Viljiði pæla.

Kapellan stendur ótrúlega yfirgefin í útjaðri skólans, gersamlega hulin köngulóavef og trjágreinum. Ég spurði skólastjórann hvort kapellan væri opin en hún hristi bara hausinn og sagði "þú mátt samt fá lyklana ef þú vilt kíkja. Það er samt ekkert þarna inni nema líkbekkirnir og 2-3 brotnar kistur. Það er búið að fjarlægja öll tólin sem voru notuð til að skoða líkin, svo þetta er svona frekar dull place bara."

Kapellan var semsagt notuð sem líkhús á TB tímanum vegna þess að það mátti ekki fara með líkin af lóðinni - smithætta.

Ég er búin að vera að leika í leikriti með nemendunum. Það var mikill rassverkur. Fyrst notar maður 2 tíma í að fá þá til að opna herbergishurðina. Svo dregur maður þá niður í sal á hárinu. Svo sitja þeir og kvarta í 20 mínútur. Svo lofar maður að borga þeim ef þeir nenna að standa upp og fara með línurnar sínar. Svo setjast þeir aftur. Maður þarf að borga þeim meira... þetta er kannski eini parturinn af starfinu sem ég hef þolinmælði í þar sem þetta er nokkurnvegin það sama og samskipti mín við þorpshöfðingjana og lögregluna í Mósambík... Ekkert gerist nema maður borgi...

Við lékum drauga - hermdum bara eftir þessum sem ekki er þverfótandi fyrir í þessari byggingu okkar...

Hópurinn.. 2 kennarar og restin eru nemendur

Drama queen

gat ekki haldið aftur að mér. Fór á McDonalds (þó svo að það sé algert tabú!) og 2 bensínstöðvar bara til að sjá hvernig fólk bregst við. Einn af bensínguttunum vildi ekki afgreiða mig og spurði hvort það væri myndavél einhverstaðar... í hárinu á mér eða eitthvað. Takk-bandarískar sjónvarpstöðvar!

Stundum stinga nemendurnir af. Fyrst fannst mér það frábært. Ég var farin að útbúa miða sem ég ætlaði að stinga undir hurðina hjá þeim öllum "hóp afstingingur í kvöld kl 00:30!", svo þeir mundu bara allir hverfa og ég þyrfti ekki að horfa framan í þá í einhverja daga. Svo var hringt í mig eina nóttina og ég beðin vinsamlegast um að fara út á bak við skólann og tékka hvort ég finndi einn krakkann í skóginum.
Ég klæddi mig, fór í skóna, opnaði fram á gang, sá glitta í draug á endanum á ganginum - sem klárlega beið eftir að ég kæmi fram. Svo ég lokaði hurðinni aftur, lagðist upp í rúm, beið í 15 mínútur og hringdi svo upp og sagði "neibbs... ég sé hann ekki!"
Við erum að tala um mest spúkí skóg í Danmörku. Umhverfis stærsta líkframleiðslustað í heiminum... og allar vofurnar flækjast bara í skóginum og bíða eftir að éta lítil ólanadi óféti sem ganga þarna um í hassvímu, og svo saklausar kennaratrítlur sem skoppa á eftir þeim... Smjatt smjatt smjatt...

Annars leiðist mér bara. Ég þarf að komast út aftur bráðum. Danmörk er svaaakalega einsleitt land! Über kedeligt...

Síðast og líka síst

Sun, 04 May 2008 19:57:01 GMT

Kaflaskipti eru alltaf ákveðin þraut. Það að þurfa að sjá á eftir einhverju sem manni leið vel með og þurfa að taka við einhverju sem skekur daglegt tilfinningalíf getur verið sársökafyllra en maður gerir sér grein fyrir í fyrstu.

Ákveðnum kafla í lífi mínu er lokið. Ég er búin að ganga í gegnum ákveðinn prósess sem hefur bæði verið ákaflega niðurbrjótandi en á sama tíma uppbyggjandi á annan hátt. Ég óska engum að þurfa að ganga í gegnum það sem ég hef mátt þola, og vil endilega deila því með ykkur hvað ég á við – kannski verður það til þess að aðrir gera ekki sömu mistök;

Undanfarið er ég búin að hugsa mikið til þess þegar ég var barn.
Mér er sérstaklega minnistætt tímabilið þar sem ég var 4-6 ára... þ.e. þegar Þórður var nýfarinn að tala og taka fram úr mér í þroska. Hann er semsagt 2 árum yngri en ég...

Ég man eftir öllum bíltúrunum og Kjarnaskógsferðunum þegar ég og skítseiðið sátum hjá mömmu og æptum “stærðfræðikeppni, stærðfræðikeppni!!!”. Þetta var gaman fyrstu 2 skiptin, af því skítseiðið kunni ekki að telja. Svo fór þetta að taka á pirrarnar. Mamma var góð í þessu...

“Hvað er 2+2?”. Ég byrjaði að telja fingu... “FJÓRIR!” heyrist í skrípinu!
“fucking hell” hugsaði ég.
“Hvað er þá 4+2?” sagði mamma.
“Djöfull”.. ég byrjaði aftur að telja fingur... 1,2
“SEX!!!” heyrist í fóstrinu sem situr við hliðina á mér með snuð uppí sér og beltaður niður í barnabílstól. Ég lýt á hann illilega og geri honum ljóst að ef hann svari á undan mér næst þá treð ég snuðinu upp í analinn á honum.
“Hvað er þá 5+5?” spyr mamma.
“ÁTTA!!!” öskra ég, búin að undirbúa svarið við 6+2 spurningunni sem hefði eðilega átt að fylgja fyrri spurningum.
“Nei, það er tíu!” segir fávitinn með snuðið í munnvikinu og fyrirlitningarsvip á andlitinu. Ég teigi mig yfir í barnabílstólinn, tosa út úr honum snuðið og sting því upp í mig.
“Þú getur sogið á þér puttana, sköllótta fíbbl!” hvæsi ég á hann á milli samabbitinna tanna og túttu.
“Alright” segir fávitinn “snuð eru hvort sem er bara fyrir pelabörn!”.

Ég komst einhvernvegin aldrei yfir þetta niðurbrot. Mamma reyndi að hugga með því að segja að ég væri með ljósara hár en Þórður... og að ég væri með meiri húð á olnboganum.. en það náði bara x miklum árangri.

Ég fór með svona minnimáttar-aumingja tilfinningu í maganum í fyrsta stærðfræðitímann minn í Síðuskóla. Ég man að það var einhverskonar próf í að teikna hluti á blað sem kennarinn kallaði upp. “Teikniði línu á mitt blaðið. Teikniði svo þríhyrning öðru megin við línuna og ferhyrning hinumegin”. Svo kom erfiða spurningin “Teikniði hring hægra megin á blaðið”. “aaandskotinn, af hverju er Þórður ekki búinn að kenna mér hægri og vinstri?” hugsaði ég á meðan kennarinn gekk brosandi á milli hinna krakkana og kinkaði kolli “flott, glæsilegt, alveg rétt, fínt, fínt, glæsilegt, hárrétt.....” svo stoppaði hún hjá mér, leit á mig brosandi og sagði

“Ína mín. Veist þú bara ekki neitt?”

Þegar ég kláraði stæ302 á einhvern yfirnáttúrulegan hátt sem ég held að flokkist undir samúðarpunkta frá kennaranum, þá hélt ég að þetta væri búið.

En nei.

Ég varð að læra stærðfræði í sex vikur um daginn og rifja upp vondar minningar frá fæðingu til 21 ára aldurs.

Svo fór eg í skriflegt próf, svo fór ég í munnlegt próf, svo fékk ég einkun. Ég fékk 4.5 í skriflega prófinu... sem þýðir að kennarinn gaf mér punkta fyrir að vera með vel snyrtar neglur og flotta teigju í hárinu. Svo fannst henni ég skrifa fallegt pí og vera einstaklega lagin við að ljúka setningum með vel mynduðum og hringlóttum punktum. Það var líka aukastig. Fokk that! Ég náði!

Munnlega prófið var allt annar handleggur. Ég skrifaði ritgerð um hvernig á að kynna stærðfræði í fyrsta bekk og tók fyrir börn sem vantar í vinstri part heilans, og skortir þar af leiðandi alla rökhugsun – eins og t.d. mig. Ég var dugleg að taka sjálfa mig sem dæmi og kynnti nokkrar ótrúlega frumlegar kennsluaðferðir, leiki og lyf til sögunnar sem eru til þess ætluð að kenna börnum að telja og sjá muninn á “flóknu tölustöfunum” sem að sjálfsögðu eru 1 og 7, 9 og 6, 5 og S, 3 og 8, sjötti, sexti, sjöundi o.s.frv.

Ég skoraði 10 á prófinu og mér var hleypt út úr prófinu með hamingjuóskirnar “gott hjá þér, þú kannt ekki hundskít í stærðfræði en ert mjög góð í að kenna hana!”.

Det vil sige: Ég er stærðfræðikennari!

Þetta er officially síðasta færslan í lífi mínu sem hefur eitthvað með stærðfræði að gera.

Stærðfræðipróf á morgun...

Wed, 09 Apr 2008 13:13:57 GMT

Jújú... það er komið að því... Stærðfræðipróf á morgun...

..og þetta er það sem flýgur í gegnum hausinn á mér, nokkrum andartökum fyrir hrottalegt fall!

I don't give a damn, coz I'm on my way to THERE!!!!!

og... according to my plans... þá þetta hópurinn sem ætlar að leggja undir sig draumalandið eins og það leggur sig... ef hinn helmingurinn af hópnum beilar ekki á mig og sendir mig aleina til himnaríkis....

úje...

Erfiðir tímar...

Sun, 06 Apr 2008 17:04:53 GMT

(þessir broskallar bara... koma! veitiggi alveg...:()

Seriously

Ég er að fara yfir um. Við erum að læra stærðfræði, og það af þvílíkum krafti. Við tökum tveggja ára námsefni og troðum því í 5 vikur!!! Allar skorur eru fylltar af stærðfræði. Allar heilasellur eru stútfullar af algebru og rúmfræði og í “frítímanum” njótum við lífsins og lesum slökunarbækur um kennslufræði í stærðfræði.

LIFE SUCKS!

Við erum að læra stærðfræði frá kl 9 á morgnanna til 23 á kvöldin.

Í dag er “self study day” svo ég gat valið hvort ég mundi læra í hóp eða ein með sjálfri mér. HELL YEAH, ég plantaði mér upp í rúm með laptoppinn, friends seríurnar og popp og ætlaði svo sannarlega að do it my way. Ég var komin með samviskubit áður en ég setti fyrsta friends diskinn í og var komin með nefið á kaf í “math teachers exam 2004” áður en tölvan var búin að slökkva á sér. Ég var líka sofnuð áður en tölvan var búin að slökkva á sér (hún tekur alveg 5 mínútur í það þessa dagana) og mig dreymdi svakalegan draum!

Málið var semsagt að ég var að plana innrás á háaloftið hjá æskuvinkonu minni, Sólveigu Ásu. Ég var kannski 10 ára. Ég man eftir að mér fannst þetta háaloft alltaf svakalega leyndardómsfult, vegna þess að við áttum ekkert háaloft heima og í bandarískum bíómyndum er alltaf eitthvað lifandi á háaloftinu. Sólveig var líka ekkert að gera lítið úr öllum fjársjóðnum sem hún átti þarna uppi. Og svo talaði mamma hennar við anda og allan andskotann og ég var alltaf viss um að hún geymdi þessa anda í krukkum þarna uppi, ásamt allskonar töfrabókum...

Allavega. Við vorum að planleggja atlögu á háaloftið til þess að finna eitthvað sem hafði verið týnt í mörg ár! Þvílík spenna. Við urðum að klæða okkur rétt og vera tilbúnar að finna týnda hlutinn og setja hann í eitthvað og ef þetta mundi svo allt saman heppnast þá varð önnur okkar að hringja í forsetann (Vigdísi Finnboga) og láta hana vita... og af því Sólveig hafði hitt hana áður og systir hennar gat gert fastafléttur og spilað á fiðlu þá fékk hún að hringja. Hún sagði líka að ég væri þýsk svo ég mætti ekki tala við Vigdísi. Ég sá að það var alveg rétt.

Eníveis. Við liggjum á gólfinu með plönin útbreidd á pappírum fyrir framan okkur og Sólveig lítur á mig, lítil og sæt 10 ára stelpan, alvaran uppmáluð og segir “Við verðum að finna þetta. Ína, við verðum. We have to. Ína, we have to find it! Ína, (og andlitið breytist í stærðfræðikennarann minn) you have to find the x!”

Ég hélt ég mundi deyja! Ég vaknaði með andköfum, sló sjálfa mig utan undir og ákvað að hella mér í stærðfræðina áður en hún mundi taka yfir drauma mína líka og gera mig að kreisí Ænstæn (Kristína Steinke – Ína Steinke – ÍnStein – u see my point?).

Ég byrjaði að lesa aftur um trádrumba sem er staflað saman og fólk sem leggur peninga á banka og á eftir 3 ár 22.361 kr danskar og hvað eru þá mörg r í því ofl í þeim dúr.

EN, þetta er ekki búið. Eftir að Jens var búinn að leggja inn upphæð á banka og fá x mikla vexti af því og tók svo x mikið út og fékk þá x mikið vexti og lagði svo x mikið inn og hvað er mamma hans þá gömul þá sofnaði ég aftur.

Nú dreymdi mig stuttan draum, en alls ekki betri. Ég var stödd á klaknum, í garðinum fyrir utan Borgarsíðu 4. Ég var að leika við Sæbjörn bróðir minn. Í fótbolta. Við vorum eitthvað að sparka á milli þegar gengi af strákum kemur að okkur og fer að hlæja. Ég leit á Sæbjörn og spurði “hva... af hverju eru þeir að hlæja? Eru þeir að stríða þér eða...?” og hann leit niður á tærnar á sér og sagði “æji... já... þeir koma stundum. Það er útaf boltanum. Það vantar nebblega radíusinn í hann!”

Þið sjáið hvað ég er að fara með þetta... Mér líður bara ekki vel!

Smá downfall

Sun, 30 Mar 2008 18:00:16 GMT

Jú... það hlaut að koma að því. Alltaf þegar maður er frægur, þá fær maður svona í bakið...
Þetta lak á netið í dag og nottla hitti mig beint í veika punktinn. Nú er orðið út um mig ef ég ætla mér einhverntíman að verða forseti... eða Móðir Teresa. Og þegar ég kemst í Opruh þá á hún POTTÞÉTT eftir að smyrja þessu framan í mig... "What about the time when you were singin in the "Turn Around" music video wearing a tanga???".

En hér er ég... hlaupandi á hraða ljóssins, leikandi í súkkulaðiauglýsingu OG að klæða mig í bandabrók. Pabbi.... gleymdu því - þú ert EKKI að fara að skoða þetta!

Dauði og djöfull x tveir!

Sat, 29 Mar 2008 20:07:10 GMT

Alright. Tími kominn á að blása smá lífi í þessa síðu.

Ég er í Tvind, skólanum mínum í Danmörku. Við erum í “study period” núna, sem þýðir að við erum ekki í Afríku eða Asíu eða neinstaðar annarstaðar í heilt tímabil (tímabilið í þetta skipti eru 6 mánuðir. Við erum núna í “let’s pretend it’s a school!!!”-period þar sem við verðum að LÆRA aldrei þessu vant!
Við reyndar töluðum um það á fundi í morgun hvort við ættum að fara til Tyrklands í viku/10 daga þar sem veðrið hérna er búið að vera frekar skítt. Hugmyndin um Tyrkland sló algerlega í gegn hjá Spánverjanum okkar, Portúgalanum, Ameríkananum og Finnska fólkinu. Restin henti rúnstykkjum í kennarann og heimtaði snjóbrettaferð til Noregs. Kennarinn sagði við restina “Ína, hold nu kæft, man... for fanden da!”. Restin fór í fýlu og fór inn í herbergi að krota nafn kennarans á svarta listann...

Nokkrar myndir frá Tvind... svona er umhorfs hér:

Lille Bustrup. Hér á ég heima, ásamt öllum hinum vinum mínum!

Skógurinn er beint fyrir aftan húsið okkar. Skógurinn þykir góður staður til að fara í göngutúra í... nú, eða reykja hass, eins og vandræðagemlingar skólans eiga til að gera. Skamm skamm

Við erum að læra stærðfræði núna. Kristinfræði er búin.

Verð að deila með ykkur að ég fór í munnlegt próf í kristinfræði þar sem ég laug prófdómarann stútfulla til þess að ná. Ég var doltið á hálum ís með kristinfræðina, enda að heyra það í fyrsta skiptið að biblían væri gamla og nýja testamentið saman, Móses og Jésú voru báðir sendiherrar frá Guði, Múhamed er líka sendiherra, bara doltið seinn á því.. Svo voru þarna svona smásögur sem maður er búinn að rugla... Flóðið sem Nói Síríus lenti í GERÐIST Í ALVÖRUNNI! Líka að Jésús var kannski kona. Svo var þarna Júdas (sem við kölluðum Tópas) gaurinn sem kyssti Jésu rétt áður en hann stakk undan honum – þess vegna heitir þetta Júdasar-koss (ekki að ég hafi heyrt það áður samt. Allavega. Ég varð að komast yfir þetta próf einhvernvegin og það voru 19 topic sem ég varð að draga úr. Ég dró sem betur fer Islam, en ég er einna best að mér í þeim fræðum.

Ég var næst seinust í próf svo prófdómarinn var orðin frekar þreytt. Ég kynnti mig sem Ínu frá Íslandi og byrjaði á því að segja aðþar sem fjölskyldan mín væri heiðin og praktiseraði ásatrú af krafti hefði ég aldrei lært neitt um kristinfræði. Athyglinni var náð. Svo útskýrði ég að fjölskylduguðinn minn væri Þór og þess vegna væri ég Þór%#$dóttir.. Síðan sagði ég hluti á borð við “Já, Íslam... á Íslandi lærum við ekki mikið um íslam annað en að múslimar eru allir hryðjuverkamenn og berja konurnar sínar”. Mér var frekar alvara með þetta komment (ég man óljóst eftir að hafa lært um “vonda” trúabragðið, Íslam í 8da bekk) en það kom í ljós að prófdómarinn (sem er dönsk presta (kvk prestur?!?)) er þvílíkur gyðinga og múslima hatari. Ég skoraði milljón punkta og fékk 9 á prófinu..

Geðslegt...

Smá meiri myndir frá Tvind...

Önnur skólabygging með vindmilluna (Kógurinn) í bakgrunn.

Tók mynd af bekknum mínum inn um gluggann... Þau eru væntanlega (ekki) að ræða stærðfræði..

Nokkur bekkjasystkini að "læra"...

Útitaflið okkar. Ekki að ég kunni að tefla, en þetta er ágæt mynd af umburðalyndinu sem við sýnum fólki. Aular sem tefla eru líka velkomnir til Tvind. Hell yeah... as long as they stay outside!

Skólastofa. Hver fær sína tölvu... og fartölvu. Ekki slæmt!

Alltaf eitthvað að gerast...

Eldhúsið okkar í DNS. Hér útbúum við morgunmat og bökum kökur ofl. Þegar ég segi "við" þá meina ég ekki ég!!

Sjónvarpshornið okkar.. Kósí bara... Í hádegishlénu má finna hér fult af sofandi fólki. Þá hoppar maður á það eða treður röri upp í nef/eyru og BLÆS! lov itt...

Bókasafnið okkar. hillurnar eru fullar af bókum sem við kaupum um allan heim (á ferðalögunum okkar)... Skemmtilegasta bókasafn sem ég hef séð. Bara góðu bækurnar ;)

DNS Common Room. Hér hittast mismunandi lið eða nemendur í Tvind og hafa það huggulegt á kvöldin. Við hittumst líka 2 í viku á Morgunfundum þar sem við ræðum allskonar málefni, global warming, Tíbet, Kína/OL, HIV/Aids, ný Humana project o.s.frv... yfirleitt gaman af þeim! Ef ekki, þá má skríða undir borð og loka augunum.

..var á leiðinni heim í Lille Bustrup..

Séð út um gluggann á skólastofunni okkar... Kóngurinn, góðann daginn!

Stærðfræðibókin mín... ég ét mun meira en ég læri...

Þetta er nottla bara kúlast... Í horninu á skólastofunni okkar eru tvær risastórar dýnur. Og teppi... Sjæse hvað það gott að leggja sig hérna þegar maður er búinn að éta yfir sig af lærdóms-súkkulaði...

En já, nú er það stæ.. ... .. ... og ég er að upplifa stærðfræðidramað úr grunn- og framhaldsskóla alveg upp á nýtt:cry:. Núna er ég samt með allt liðið mitt (18 fólk) í kringum mig og þegar ég var búin að skrópa í 4 stærðfræðitíma í röð þá var haldinn fundur og ég sett upp á töflu (þetta gerist ALLTAF þegar við tökum læri-period). Í þetta skipti sagði fundahaldarinn hluti á borð við “Við vitum öll að Ína er með stærðfræði-fóbíu og það er OKKAR ábyrgð að sýna henni þá athygli sem hún þarf og hjálpa henni. Við höfum ekki verið að standa okur og þess vegna hefur hún ekki þorað á fundi...” HA-HA: ég þarf ekki einu sinni að ÞYKJAST vera fórnarlamb stærðfræði. Það gera sér allir grein fyrir því að ég ER það! Mamma... Helgi... hvers vegna gátuð þið ekki sýnt mér svona verðskuldaða samúð á sínum tíma??

..og já! Þetta er major subject sem þýðir hvorki meira né minna en að ég sé að verð STÆRÐFRÆÐIKENNARI!!! Ha.ha.ha..

ÞESS vegna er þessi heimur að fara til helvítis.

En já. Mér liggur doltið á að peppa upp á “heimsóknir-í-dag” töluna. Myndir!

Ég fór út um daginn og tók myndir... og Kristin tók myndir... og ég var þar...

Ég kaus að kasta sjálf í hausinn á mér í staðinn fyrir að einhver annar gerði það... Muna það næst þegar þið farið í snjókast. Minni líkur á að maður fái snjó inn á sig!

Eat the snow...

Spit the snow

And of course, sniff the snow!

Kalt á rassinum...

Ennþá kalt á rassinum..

uhm...

Gaman...

Ok... ef þú ert með einhverjar efasemdir um hvað ég er hæfileikarík (sitj, sniff, hopp, spark, HANDAHLAUP!).. þá geturu bara hringt í pabba minn... hann er ábyggilega sterkari en pabbi þinn (nema hvað minn er með báðar hendur í fatla...)(andskotinn..)..

Róla mér í þrautabrautinni okkar...

Já ok... svöl!

Þreytt á fyrirsætuleiknum? ... nei... aldrei þreytt á fyrirsætuleiknum... selfoccupied bitch me!

Og kvitta svo fyrir innlitið!
Knúúús...

In the name of God...

Thu, 06 Mar 2008 17:15:28 GMT

(þessir broskallar koma af sjálfu sér. Ég er ekki aaaalveg svona hamingjusöm kannski!)

Jújú, flogin á brott
Ég er komin til Danmerkur aftur, alla leið til Tvind, þar sem ég eyði dögunum á bak við Biblíuna – eins og góðri stúlku sæmir. Þvílík lesning maður.
Við erum að læra kristinfræði núna, sem áður fyrr var kölluð trúarbragðafræði, en in these late days of rasism hefur verið breytt í kristinfræði. Nú þarf maður ekki lengur að grýta lítil lituð innflytjendabörn sem koma af gyðinga, búddista, hindúa eða islam ættum vegna þess að nú veit menntaráðuneytið að kennarar skólanna taka það að sér að niðurlægja þau opinberlega fyrir framan allan bekkinn þegar þeir hylla Jésú og allan hans lærissneiðaher.
Takk fyrir, menntamálaráðuneyti.. ég var komin með krampa í axlavöðvana á öllu þessu grjótkasti...

Allavega, það er fínt að ver dálítið betur að sér í þessum Jésúsarbókum. Ég var þarna smá “lost” í einhvern tíma þegar ég var að velta því fyrir mér hvað ég ætti að gera við þræl minn, eftir að ég stakk spjóti mínu í auga hans og hrærði í heilanum á honum... eftir aðeins 5 daga af kvölum drapst hann. Guð segir að ég þurfi ekkert að gera - hann hafi verið mín eign og ef hann er dauður, þá er það mitt mál. Mín refsing er að ég þurfi að taka til minn eigin skít þar til ég veiði mér nýjan negra í þrælahald... Guði sé lof...

Okkur var líka sagt að það sé ekki nauðsynlegt að vera trúaður, en fyrir kennara sé mikilvægt að vita um Kristna trú, því við komum til með að kenna hana.
Ég hef doltið verið að spá hvað litlum svertingjabörnum sem ég kem til með að kenna í Afríku finnist um dauða þræls míns og alla siðfræði Guðs á bakvið það mál...

Kannski eins gott að Afríkanar eru auðtrúa og illa menntaðir - annars þyfti kirkjan að hafa meira fyrir því að "frelsa" þá alla. Það eina sem þeir segja við þá er "ef þú trúaður, og borgar okkur tíund af eigum þínum og launum, lánar okkur konuna þína og hegðar þér vel... þá verður þú bara aldrei svangur í himnaríki!". Og þarmeð er kaólska kirkjan búin að framkalla svakalegt babyboom í Afríku þar sem enginn notar smokka og allir gefa launin sín til hvítra presta! Amen.

En back to real bissnes... Á tvem dögum náði ég að safna um 45.000 kr í skólastyrki fyrir krakka í Mósambík með því að selja batík myndir, hér.Ég vona að fólk sé ánægt með myndirnar.

Ég veit að nemendurnir í Mósambík eru mjög snertir af góðmensku þeirra sem keyptu mynd, og talandi um trú – fleiri en þið getið ímyndað ykkur hafa verið bænheyrðir. Þegar einn nemandi fær styrk til náms þýðir það að svakalegu magni af áhyggjum er létt af heilu fjölskyldunum. Þegar einn í fjölskyldunni kemst í skóla – þá geta yngri systkini og frændsystkini dreymt um að fara í skóla líka, því sá menntaði getur fengið vinnu og borgað fyrir þau skólagönguna.

Fyrir hönd þeirra sem fengu skólagjöldin greidd langar mig að þakka öllum kærlega fyrir hjálpina. Þau geta lítið sem ekkert gefið í staðin annað en að bjóða ykkur velkomin í heimsókn hvenær sem er og biðja fyrir ykkur! Þið hafið bara samband ef þið viljið frekari upplýsingar.

---

Ég fór á byggingarhelgi um daginn. Fyrir þá sem ekki vita þá er það partur af skólanum mínum að fara á byggingarhelgi þar sem allir Tvind-heilaþvoðir taka sig saman og byggja eins og einn skóla yfir helgi. Mjög sniðugt framtak, og ekki óskemmtilegt ef rétt er haldið á spilunum. Þessa helgi áttum við að rífa niður eitt stykki skóla og byggja upp á nýtt. Ég var öll útí blóði á laugardeginum þar sem sleggjan hitti mig nánast allstaðar annarstaðar en á veggina. Á sunnudeginum var svo “byggja upp” dagur og ég gat ekki blikkað augunum fyrir steypu. Ég setti fötin mín í þvottavélina þegar ég kom heim aftur og þegar ég tók þau úr þurkaranum.... *kling, kling*. Þau voru hörð. All of them. Hlýtur að hafa verið sement í vasanum á peysunni.

Ég á dálítið erfitt með að sætta mig við tropíkalskt veðurfar Danmerkur. Það er alltaf verið að spara rafmagnið í skólanum og næsta heita hver er á Íslandi, svo það er lítið um upphitun á þessum slóðum. Ég er búin að labba um með pinnharðar nibbur útí loftið síðan ég kom og Joschka, bekkjabróðir minn er með lepp fyrir auganu eftir að ég nibbaði hann óvart í hausinn. Ég sakna Mósambík allsvakalega.

Spáin segir að næsta ferð út til Moz verði í september á þessu ári. Hver er game í 6 mánaða áhlaup – opna með mér workshop fyrir götukrakka?

Kossar og knús,

Ína

Makonde Art

Thu, 07 Feb 2008 19:59:05 GMT

Reykjavík city, Iceland

HONEY... I'M HOOOOME!

Jæja... komin á klakan og löngu farin að sjá þykkan hitann í Afríku í hyllingum...

Eruðiekkað grínast með þessa temperatúr?

Allavega. Ég er að reyna að koma fólki í skóla - verð ekkert róleg fyrr en ég veit af strákunum á bak við skólaborð...

Og mig vantar þína hjálp, ef þú mögulega getur aðstoðað.

Ég á sjálf eftir að fara þarna út, koma mér fyrir, hugsanlega opna gistiheimili oooog skóla, að sjálfsögðu... og þá skal ég muna greiðann (frí gisting í moldarkofa..)! Ekki spurning.

Klikkaðu hér og sjáðu hvort þú hafir áhuga.. Þetta eru aaafskaplega vel gerð og falleg listaverk

Takk fyrir hjálpina - kærlega!

kossar og knús, Ína

Hafðu samband við mig í síma 661 3626 til að taka frá verk (nú, eða nígeríusvindls-yfirheyra mig) ef ég er ekki online: mess_fan@hotmail.com

Skrítið....

Thu, 17 Jan 2008 17:58:04 GMT

Jæja, tíminn í buskanum er á ~~enda~~. Á morgun (ef ég næ að pakka niður vegabréfi, myndavél og nærbuxum..)(ok, fuck the nærbuxur) fer ég með allt mitt hafurtask (hafturtask...?) til Pemba og vinn í nokkra á daga á gistiheimilinu, fer í check-ferð til nokkura nemenda sem eru í kennarapraktík í þorpunum (ath að þau séu ekki að drekka sig í hel og sofa hjá nemendum eins og hefðin er) og flýg svo til Pemba. DJÖFUL Á ÉG EFTIR AÐ GREEEENJA... :cry::cry::cry:

Ég er búin að kvarta síðastliðna viku af því mig vantar svo geeeeðveikt að komast í siðmenningu, fá eitthvað kalt að drekka og éta eitthvað annað en baunir og maismjöl. Ég bara get ekki meir af baunum og maismjöli. :| Það er maurabragð af öllu. Það eru mánuðir síðan ég borðaði brauð síðast, mér finnst vear sama bragðið af brauðinu og baununum... maurabragð! Epa...

Eníveis.. ég er búin að eignast marga góða vini sem ég á aaaldrei eftir að gleyma, og ég vona að ég eigi eftir að hitt þá ALLA aftur... tölurnar eru ekki bjartsýnar... fyrir hvern kennara sem Mósambík menntar missa þeir 2! Hard core fucking bush life....

Námið mitt er baaaara snilld. Ég ferðast og bý á ótrúlegustu stöðum. Kynnist fólki sem ég mundi annars aldrei koma nálægt. Fæ að sjá allt sem venjulegir túristar fá ekki að sjá og fæ tækifæri til að hjálpa og breyta, hafi ég áhuga á því..

Nú er Ína að verða þreytt... 3 ár á ferðalagi þar sem maður gefur alltaf 100% af sér og eignast góða vini allstaðar að, bara til þess að kveðja þá eftir nokkra mánuði, stundum viss um að ég eigi eftir að hitta þá aftur, og stundum með ömurlegar tölulegar staðreyndir á bakinu um að það sé frekar óraunhæfur draumur... Ekki einu sinni liðið mitt getur haldið hópinn nema í nokkrar vikur í senn, svo erum við farin um allar trissur aftur... Hvernig væri að fara að setjast að einhverstðar..... ég væri komin með orm í rassgatið eftir 2 vikur, ef ég þekki mig rétt!

Eitt ár eftir. Súper-árið. Eftir Afríku dvölina er maður stimplaður (allavega viljum við meina það) sem “untouchable”. Við erum “graduates”... WE SURVIVED AFRICA! Allir koma til bara aftur til Tvind, þvílíkt afslappaðir og rólegir, ennþá stiltir á afrískan tíma (sem er... hvar?) og við tekur “study-period”. Hópurinn lærir saman á daginn, allir hjálpast að – nema í stæ tímabilinu – þá hjálpa allir Ínu, og á kvöldin drekkur hópurinn mjólk í felum og jóna frænka fer hringinn. Huggulegt hippalíf á þessu liði...

Svo fara allir í munnlegt próf sem allir ná, sama hversu ömurlegir þeir eru... (Einhver að minna mig á það þegar ég fæ stresskast fyrir próf!!!) Og allir drekka kók í veislunni og mjólk í felum á eftir. Jafnvel stungið af frá Tvind og djammað af sér rassgatið í Ulfborg (víííííí - Minna en.. Dalvík!!). Maður þarf bara að passa að vera vaknaður á réttum tíma í morgunhreingerninguna daginn eftir. Og ég, sem ein af fáu edrú manneskjunum, er alltaf sein hvort eð er.

Allavega... best að pakka sér saman... fer af stað með bakpokann (á höfðinu) kl 5 í fyrramálið... Þarf að labba í þorpið, í gegnum þorpið og bíða eftir chappa... aaaaldrei að vita hvenær/hvort hann kemur!

Kossar á klakann...

Ína...

p.s. Ef þið viljið hitta á mig: 69..... ekki grænann... Helgi. Hvað er aftur númerið hjá mér?

Regntímabilið....

Sat, 12 Jan 2008 07:47:57 GMT

Það er alveg töff hvað náttúran er sterk... Ég hefði aldrei getað ímyndað mér að ský gætu inihaldið svona ENDALAUST magn af vatni... komon! Maður sér dembuna alveg koma. Það kemur SVART ský yfir skólann okkar, heyrast 2 þrumur sem sprengja í okkur hljóðhimnurnar og vara okkur við. Allir HLAUPA af stað heim til sín og búmm.... það rignir stanslaust af ÞVÍLÍKUM krafti í 3 klst.

Hvernig getur SKÝ haldið öllu þessu vatni??? Nao entendi nada!

Um leið og rigningatímabilið byrjaði fór allt af iða af lífi. Sem er fallegt á prenti - en í raunveruleikanum er það bara viiiðbjóður. Það er eins og allt fái lappir og skríði upp um pilsið mitt...

Fyrir nokkrum dögum var ekki hægt að sjá annað en fullorðin skordýr, stór og litrík... eðlur hér og þar. Núna er ekki þverfætlandi fyrir litlum unga-dýrum sem eru rétt skriðin úr eggjum sínum, og eðlurnar eru að nálgast hundastærð, feitar og sælar, japlandi á unga-dýrum. Gubb...

Það sem ég vildi deila með ykkur: í fyrradag gekk ég á tarantúlu sjúgandi líftóruna úr þvílíkt feitum kakkalakka. Ég hélt ég væri ekkert smá heppin, hafði ekki heyrt um neinn sem hafði séð tarantúlu undanfarið og afríkaninn sem var með mér var alveg á flippinu "muito perigoso, Ina..." "stórhættuleg - stórhættuleg, Ína!".
Ég sótti mér prik og potaði og potaði. Kastaði steinum í hana til að hún mundi hreyfa sig og hrækti á hana til að tékka hvað hún gerir í vatni... Ég er nottla bara forvitin krakki þegar kemur að svona ógeði... Felicity - gellan sem rekur eitt af projectunum hérna kom út úr skrifstofunni og pissaði í sig af æsingi þegar hún sá hvað ég er vond við dýr. Dýraverndunablah! Allavega... ég var alveg að fara að hlaupa heim og sæka myndavélina mína (varla hlaupandi í eins kolniðamyrkri og það var - vitandi að tarantúlur gætu orðið á vegi mínum!) þegar ég fattaði að ÞAÐ ER MYNDAVÉL Á NÝJA SÍMANUM MÍNUM!!!

Skellti undir hana penna... pæliði hvað hún er stór.. loðin... sefur hjá kallinum sínum og ÉTUR hann svo. Það er eitthvað við þessar köngulær sem ég bara fæ ekki skilið... HROOOLLLLUR!

Allavega. Sagan er ekki búin. Ég fór í þvílíkan ljósmyndaham, tarantúla-á-vegg-flash, tarantúla-á-priki-flash, tarantúla-í-náttúruni-flash, taraantúla-með-hráka-á-bakinu-flash... Ég sagði svo við Felicity að þetta væri kannski ekki besta before-sleep-activities sem ég hefði getað fundið mér, mig mundi svo geðveikt dreyma tarantúlur. Ég fór heim að sofa.

Ég vaknaði með þvílíkt stórt bit á löppinni sem ég fann þvílíkt til í. Djöfullinn maður... ég leitaði í rúminu og fann þessa furðulegustu bjöllu í heimi, kramdi hana undir skónum mínum og henti henni út. Var hölt allan daginn og fékk að heyra allastaðar af "Ína... þetta er ekki bjöllubit, þetta er köngulóarbit!". Fuck them... svertingjar vita ekki neitt. Og ég er líka með moskítónet yfir rúminu mínu, búin að festa þa undir dýnunni minni...

Löng saga stutt. Það er semsagt búin að vera tarantúla í rúminu mínu í amk 2 sólahringa! Stór, loðin, ógeðsleg... skríðandi í moskótónetinu mínu, ruddi því frá þar til hún komst í rúmið mitt... Og hún heilsaði upp á mig í gærkvöldi þegar ég lá á bakinu og var að lesa bók. Allt í einu sá ég eitthvað stórt, svart ganga inn í bakgrunninn af bókinni minni. Ég lagði frá mér bókina, með skrímslið nokkra sentimetra yfir höfðinu á mér og bara WHAT THE FUCK!!!!! Ekkert smá sem ég varð pisst. Hvernig í andskotanum komst hún í RÚMIÐ mitt? Ég veiddi hana og hún er núna sveltandi í einhverju boxi inní herbergi. Hún heitir Lady Pineapple í höfuðið á ekki nokkrum sköpuðum hlut og ég mun hafa hana mér við hlið (í boxinu) til að vara aðrar tarantúlur við. Djöfuls skepna (tarantúlan - ekki ég!)

Donna de Ananas!! Girnileg

Ætli ég geti eitthvað sofið róleg eftir þetta?

Hvað eretta græna? Kallinnerað spræna - djöful sakna ég þess EKKI að vera krakki!

Wed, 09 Jan 2008 18:42:50 GMT

Cabo Delgado, Mózambík - in ze bush!

Raining men... .. ... or not

Rigningarnar eru allavega byrjaðar... og ég veit ekki hvert ég ætlaði. FINALMENTE!

Það er allt blautt.. Það er svo mikill raki að maður gengur um rennvotur allan daginn, raftækin virka ekki (nema það sé rafmagnsleysið.. hmmm), fötin þorna ekki og allt er grænt-grænt-grænt (tók 2 daga að breytast úr gulu í grænt)! Lovely. Ég missti símann minn oní vatnsfötu - það hefur ekkert með rigningu að gera.. en hann er allavega blautur líka...

Animal Planet inskot: Og nýjustu skordýrin eru pöddur með ömmulegu-gardýnumunstri sem eru fastar saman á rassgatinu (fyrir þá sem ekki vita þá koma skordýratímabil hérna þar sem allt IÐAR af ákveðinni bjöllutegund!)... Always interesting...

Rauða bjöllutímabilinu að ljúka

Fastar á rassgatinu tímabilið gengið í gang

Allavega: Jólasagan í ár... (í ár.. 2008.. sjæse - ættum við ekki að vera farin að fljúga á mini-space-shuttles?)

Þessi jólin: Ég fór úr buskanum í siðmenninguna í Pemba þann 22. desember. Bankaði uppá á tjaldstæði í Pemba og spurði hvort ég mætti vinna mér fyrir mat og húsnæði -ég ætlaði í öllu falli EKKI að eyða jólunum ein í buskanum yfir hátíðirnar. Ég fékk vinnu og eyddi jólunum með fólki allastaðar að úr heiminum. Lærði ýmislegt um jólahöld í Ísrael, Ameríku og Japan. Ég var náttúrulega stórstjarna kvöldsins - verandi frá Íslandi (það er ótrúelgt hvaða áhrif það hefur á fólk). Eyddi nokkrum klukkustundum í að uppfylla fólk algerlega af rugli um álfa og tröll, ísbirni og víkinga...

Áramótin voru full af annarskonar rugli. Gengi af Mózambískum ungmennum gekk berserksgang (berkserksgang, berskserksgang???) á tjáldstæðinu, skáru upp tjöld og brutust inn í hyttur og stálu öllu sem þeir gátu tekið. Þeir komu upp um sig þegar þeir skáru sig beina leið inn í mjög svo heitan ástarleik einhvers túristaparsins. Úbbsí.

Eina tjaldið á stæðinu sem var ósnert eftri berserksganginn var mitt! Ég hugsaði með mér, ánægð með heppnina, að guðirnir yrðu mér hliðhollir þetta árið!!!
Nokkrum mínútum síðar fékk ég "gleðilegt nýtt ár" sms frá vini mínum úr buskanum sem ég bý í. SMSið innhélt hvert einasta smáatriði um það hvernig þjófar höfðu brotist inn í húsið okkar í Bilibiza og hreinsað það út!

Andskotinn...

Ég var í svo miklum móral að ég lagðist í feitt 15 mínútna þunglyndi - þjáðist af þvílíkum vonbrigðum með guðina. Á þessu þunglyndistímabili mínu lagði ég símann minn , sem ég hafði keypt DAGINN ÁÐUR (aþþí hinn datt í vatnið), niður og einhver af gleðikonunum sem komu til að njóta áfengisdauðra túrista stal honum!!!
Ég fékk svo mikinn móral að ég ákvað að call it a night og var á leiðinni í tjaldið mitt þegar það byrjaði að rigna... og þá meina ég RIGNA. Ég ákvað að bjarga stólum ofl inn úr rigningunni og sat í hálftíma inni á barnum og beið af mér rigninuna. Þegar fór að létta aðeins á dembunni dreif ég mig heim í tjald af því ég gat ekki beðið eftir að leggjast á koddann minn og grenja mig í svefn. Ég opnaði tjaldið mitt og steig inn...

*skvamp!*

Ég hafði gleymt að loka glugganum á tjaldinu mínu.
Ef ég væri ekki jafn góð manneskja og ég er hefði ég hugsanlega myrt einhvern.. randomly.

Dagarnir síðan 1. jan hafa verið aðeins betri. Ég varð náttúrulega veik eftir 2 nætur í blautu rúmi, og seinni nóttina sá ég Justin Timberlake dansa fyrir mig gömlu dansana í tjaldinu mínu. Ekki amalegt. Sumum fannst ég ekki eiga þá skemmtun skilið ókeypis og ég var sett á einhver kreisí lyf sem ég fékk útbrot og niðurgang af. 2 dögum síðar var ég orðin góð. Nú er ég komin aftur í buskan, búin að feisa herbergið mitt og brotnu gluggana í stofunni. Búin að gera lista yfir það sem stolið var (matarolía, eyrnatappar, túrtappar, djús, hlaupaskór, 2 íslensk frímerki, pokasúpa, hálfétið súkkulaðistykki...)

Tvær hvítar!

Ég vona að allir hafi haft það gott. Ég vona að það sé skítkalt og slabb og læti á götum heima á klakanum. Og ég vona að einhver hafi tekið frá lambalærisbita handa mér... Þakka margfalt fyrir allt gamalt og gott!!!Gleðilegt nýárið!

Angelina Jolie - Rasismi - Bilibiza - Fátækt - Umskornar konur - Spilling - HIV - African Depression - Perlur í skítnum

Wed, 12 Dec 2007 06:56:20 GMT

Ætli ég kalli þetta ekki jólafærsluna í ár. Ég veit að langar færslur eru ekki vinsælar, en ég bara get ekki að þessu gert. Mér finnst að í tilefni jólanna sem haldin eru í þessu brjálæða consumers society sem við búum í ættuð þið að gefa ykkur nokkrar mínútur og setja ykkur í spor fleiri milljón manna sem ég vona að eiga aldrei eftir að vita hvað við sóum mörgum milljónum króna í rafmagn, mat, gjafir og föt fyrir hugtak sem við köllum “jól”.

Ég man þegar ég var ennþá á Íslandi að hugleiða hvort væri vænlegra að fara í DNS skólann í Danmörku og bjarga heiminum eða fara í sálfræði í HA. Síðarnefndur kosturinn lifði í 3 mínútur en var svo sparkað fyrir kostinn með stærra typpið. I’m so predictable...

Ég var stútfull af rómantískum ranghugmyndum um hve gaman og gefandi það væri að fara til Afríku með opinn faðminn, í hvítum fötum, stóran hatt (Angelina Jolie, Beyond borders kindof fílingur) og faðma að mér falleg svört börn með flugur í augunum og útblásna maga. :(:cry:
Jájá, ég mundi bara koma mér fyrir undir tré og byrja að predika þróun og betra líf yfir öllu sem hreyfðist...

Eftir mínum útreikningum mundi þetta koma mér í Opruh Winfrey eftir 3 ára predikanir sem unnu mér Nóbel Præsinn. Ég mundi ennþá vera ung og falleg og af því ég kæmi svo vel út á skermi mundi Enrique Iglesias snúa við samkynhneigð sinni og senda mér nokkrar milljónir af Yuan, Dollara eða Evru eða eitthverju öðru sterku á markaðinum og biðja mín. Ég mundi deita manninn í nokkrar vikur og taka svo Paris Hilton á þetta... Dömpa honum og giftast fátækum læknanema frá ísklakanum sem drap Titanic... Yrði kölluð AFTUR í Opruh og væri alveg “ohh... not again..!”. Svo mundi ég nota peningana til að kaupa læknaréttindi handa eiginmanni mínum og hann gæti komið með mér til Afríku og gefið C-vítamín við allskonar kvillum.

En já.. back to reality.

Þróunarvinna í bloody Afríku er ekki eins rómantísk og hún var í hausnum á mér fyrir 3 árum (eru þetta hrukkurnar??). Ég fékk nú sem betur fer 3 ára training í að átta mig áður en ég klæddi mig upp í hvít föt, setti á mig hatt og breiddi út faðminn. Ég er búin að sjá ýmislegt sem nelgdi mig niður á jörðina og breytti hugmyndum mínum um það sem ég ætti í vændum...

*Með svona bíómyndarödd*:

En ekkert hefði getað undirbúið mig fyrir það sem koma skyldi....! 8|8|8|

... framhald í næsta þætti...

*wúshjPAAAA.... skær ljós, Guiding Light skilti... Bolder, Beautiful, Spaulding, Ramsaystreet... bwaaaa...*

Nei já... fólkið í Pemba (þar sem sumir eiga sjónvarp) er HÚKT á brasilískum sápuóperum sem ég hér með tilkynni að séu verstu og ömurlegustu sápuóperur í heimi! Geimi! Algeimi! Spegill! Amen!

En allavega.. Ég er semsagt orðin rasisti!

Ekki gagnvart öllum Mósambíkönum. Bara svörtu Mósambíkönunum!

Djóóók...

En jú... Ég er búin að vera að skoða ofan í hausinn á mér... og tékka á orðaforðanum mínum undanfarið og ég er ekki frá því að í hvert skipti sem innfæddir stoppa mig þá hugsa ég þreytulega “hvaaaaað geturu nú ekki gert sjálfur, litli negri...”.

Þegar ég og Thiago, DNS félagi minn sem er með mér hér í Cabo Delgado setjumst niður á kvöldin og ræðum daginn þá hleypur oftar en ekki í okkur svakaleg óþolinmæði gagnvart infæddum... Það þarf heilan bílfarm af þolinmæði og skilning til að fríka ekki út í sumum tímunum og gefa ekki bara skít í þetta vonleysi...

Ég get reynt að útskýra hvernig ástandið er.

-Ég vinn 2000 km frá Mapúto, sem er höfuðborg Mózambík. Hér, nálægt landamærum Tansaníu hefur þróun staðið í stað og átt mun erfiðara uppdráttar en annarstaðar í landinu. 11 ára nýlendustríð plús 16 ára löng blóðug borgarastyrjöld (sem endaði 1994) þar sem dráp, nauðganir og annar hryllingur voru daglegt brauð áttu sinn þátt í því.

Allt var eyðilagt og yfirgefið. Vegir, skólar, sjúkrahús, fyrirtæki og framleiðisluleiðir hurfu hvert á fætur öðru, og enn þann dag í dag finnur maður fyrir afleiðingum þess. Fólkið hér er lamað. Eldri kynslóðin hefur smitað þá nýju af vonleysi og .. þunglyndi. Við köllum þetta the African Depression.

-Það er semsagt hér sem Humana People to People hefur staðsett kennara- og landbúnaðarskóla, bændaklúbba og leikskóla. Hér, þar sem þörfin er mest. Ef einhver hefur ekki trú á þessum samtökum – komiði í heimsókn! Ef það væri ekki fyrir pjúra góðmennsku þá væri það sadismi að staðsetja sig hérna, í miðjann buskann, 250 km í burtu fra einhverju sem getur talist siðmenning... eða bíddu... “siðmenning”.

8 saman í herbergi - heimavist strákanna...

Körfuboltavöllurinn & Partur af skólalóðinni

-Pemba er nyrsta “borgin” í Mósambík, staðsett við Indverska hafið, á að skarta fallegri strönd, einu stóru hóteli og flugvelli. Þúsundir moldakofa mynda fallegan og vingjarnlegan bæ sem er ekki mikið meira en stórt þorp. Pemba er dýrasti bærin í Mózambik, flest allt er innflut frá Mapútó eða smyglað frá Dar Es Salaam, höfuðborg Tansaníu... Það er dýrt að búa þar og það eru ekki margir sem fást til að flytjast hingað. Fólki frá Maputó þætti það álíka heillandi að vera flutt til Pemba og Reykvíking að flytjast til Djúpavogs (með fullri virðingu fyrir Congó)). Það er erfitt að fá rafmagnstæki, úrval á markaðinum er hverfandi og læknisþjónusta og menntunarvegir eru af skornum skammti. Ef bíllinn þinn bilar ferðu með hann á verkstæði og ferð með hann til baka með teipi og tippexi, sama teipinu og þeir nota til að laga sjónvarpið þitt.

Pemba í allri sinni dýrð.
Næsta stærsta ferðamannaparadísin ef marka má BBC

Bilibiza, þorpið okkar hér, er staðsett 250 km norðvestur af Pemba, og það tekur 5-10 klst að komast hingað, fer eftir samgöngutækjum sem maður lendir á - ef maður þá lendir á þeim á annað borð.

Allt í kringum okkur eru litil bændasamfélög umkringd frumskógi sem rækta mais og baunir – og þar með er fæða þessa fólk upptalin. Það er ekkert rafmagn hér og vatnsbyrgðir eru litlar, og hverfandi, síðustu vikur þurrkatímabilsins. Símasamband er lítið sem ekkert, nema maður klifri upp í eitt tré sem er staðsett dágóðan spöl fyrir aftan skólann (ég pæli stundum í því hver uppgvötaði sambandið þar)! Malaría eru aðal dauðaorsök fólksins, og fimmti hver einstaklingur er smitaður af HIV. Lang stærsti hluti fólksins hér er ólæs og óskrifandi, nánast hver einasta kona er ómenntuð!

Baunir... soðnar með lauk!
Á hverjum degi

Chima - maismjöl, soðið og
borðað í öll mál með... BAUNUM!

Nemendurnir í skólanum eru 250 talsins og í hverri viku þarf að tilkynna andlát systkyna eða foreldra. Bilibiza er umkringt krossum og vörðum sem marka grafið látinna.

Hitinn er svakalegur, enda erum við rétt undir miðbaug.

Og að sjálfsögðu erum við í miðjum þjóðgarði, þar sem fílar, ljón, krókódílar, apar, snákar og villisvín hlaupa um, ógna fólki og eyðileggja margra mánaða vinnu þeirra á ökrunum.

Bændaklúbburinn sem er partur af verkefni Humana í Bilibiza vinnur að því að vekja bændur til lífins og leiðbeina þeim í því stóra verkefni að umbreyta landbúnaði Mósambík. Tómatar og laukur voru kynnt fyrir nokkrum árum og í dag má sjá örlítið af þeim á markaðinum. Fólkið hefur liðið skort, upplifað skordýraplágur og rigningatímabil sem aldrei kom. Það hefur upplifað sult og hefur allan rétt á því að vera skeptískt á breytingar...

Bændaklúbburinn grefur brunna, setur upp vatnsdælur,
kompost kassa, endurvinnur, kennir, gerir rannsóknir
og kennir fólki að lifa með dýrunum

Um þessar mundir er verið að reyna að kynna “Jatrofa” til sögunnar. Jatrofa er planta sem hægt er að búa til bio-dísel úr. Bio-díselið má svo selja til allra sem eiga rafal... Þetta er frábær planta – aparnir éta hana ekki og eftirspurn eftir díseli er mikil. En reyndu að segja svöngum bónda það. Að hann eigi að rækta plöntu sem hann getur ekki sett í pott og eldað handa fjölskyldu sinni... Það er STÓRT verkefni að kynna nýjungar til sögunnar.

Nemendur landbúnaðarskólans

Nemendur leikskólans. Börnin tala öll macua eða maconde
og ef þau læra ekki portúgölsku geta þau ekki fylgt eftir
kennslunni í grunnskólunum sem fram fer á portúgölsku

Projectið sem ég vinn fyrir er þó ekki bændaklúbburinn, þar sem bændur í kringum Bilibiza eru menntaðir, eða landbúnaðarskólinn þar sem unglingar læra á landbúnað, eða leikskólarnir þar sem börnunum er kennd portúgalska, heldur EPF- Escola de Professores do Futuro. “Skólinn fyrir kennara framtíðarinnar”

Þessi skóli er búinn til eftir uppskrift DNS – skólans míns í Danmörku. Að sjálfsögðu er prógrammið allt örðuvísi, þar sem það er ógerlegt að flytja þessa nemendur yfir hafið í 4 mánaða ferðalag um Asíu eða láta þau vinna með ofdekruð börn í eitt ár (ofdekruð börn í Mózambík, heh). En hugmyndin um að búa til sjálfstæða, heilsteypta einstaklinga sem eru tilbúnir að ráðast á vandamálin og hefjast handa við að breyta Mózambík til batnaðar er það sem rekur skólann áfram. Humana fékk leyfi Mózambískra stjórnvalda til að reka skólann með einu skilyrði: Allir kennarar sem EPF útskrifar þurfa að vinna í 5 ár úti á landi, í þorpum þar sem aðrir kennarar neita að vinna. Það er m.a. þess vegna sem skólinn er staðsettur hér. Nemendurnir fá 3 ára reynslu af því að búa án rafmagns og rennandi vatns og sækja kennslu við erfiðar aðstæður - undirbúningur fyrir það sem þeir eiga í vændum.

Það er ekki auðvelt að fá vinnu hér í Mózambík. Hundruðir nemenda sækja um að komast í skólann á hverju ári og það er því miður er það ekki ástin á kennslu eða áhuginn á að betrumbæta menntun Mózambíkana sem dregur fólk að skólanum, heldur vinnan sem þeir munu mjög líklega fá, og þær litlu 3.500.- Meticais (8.500.- ISK) sem þeir fá í mánaðarlaun – ef þeir fá þá borgað.

Back to my point:

Fátæktin sem fólk býr við er mun flóknari en flestir halda. Fátækt hefur áhrif á nánast alla þætti daglegs lífs, og þar af leiðandi er meira en að segja það, að koma sér upp stöðugum fjárhag. Pólitík, fjármál, samfélagið, menningin ... allt er gegnumsýrt af fátækt og því sem henni fylgir. Spillingin er svakaleg og hún hefur smitast langan veg, alveg frá toppnum á píramídanum niður á botninn.

Börnin úr þorpinu sem koma í heimsókn til okkar.
Sum þeirra koma nakin, sum finnum við rótandi í ruslinu okkar eftir mat...

Það sem í fyrstu var algert sjokk að vinna með er orðið frekar leiðigjörn dagleg rútína. Nánast á hverjum degi fáum við að heyra af nemendum sem kaupa sér einkunnir með ýmsum hætti. Kennararnir ganga á milli nemenda og taka það sem þeim lýst á, sem oftar en ekki er meyjarhaft stúlkna og mánaðarkaup foreldranna. Þessa dagana er prófatíð í landbúnaðarskólanum hér og það hafa verið settir verðir við hús kennaranna, til þess að hindra umferð nemenda.
Ef við förum aftur að spillingunni þá er ekki flókið mál að létta umferðarbanninu með nokkuð bulletproof hætti. Kennararnir borga vörðunum í bjór, og verðirnir drekka sig máttlausa. Skjóta sig í fótinn...

Verðirnir ekki kvartað við skólastjórann yfir umferð vegna þess að þeir fá það um leið í hausinn að þeir hafi verið blindfullir í vinnunni...

Að sjálfsögðu vita allir hérna hvernig þetta virkar! Verstu óvinurinn í þessu stríði er að þetta er orðin partur af menningunni hérna og maður fær jafnvel að heyra að maður sé að reyna að troða upp á þá vestrænum hefðum og gildum – sem er alls ekki það sem þróunaraðstoð á að ganga út á.

Konur; það að vera kona í Cabo Delgado er það sem flestar íslenskar konur myndu ekki hika við að kalla martröð! Sem stúlkubörn eru miklar líkur á að þeim sé meinaður aðgangur að menntun og gegni í staðin því hlutverki að sjá um yngri systkini og hjálpa til við heimilistörfin. Þær eru settar í bakgrunnin mjög ungar að aldri.

Þegar þær komast á giftingaaldurinn eru þær umskornar, innri hluti kynfæra þeirra er skorinn af og saumaður saman. Þessu fylgir sársöki sem óumskornar konur geta ekki ímyndað sér. Það getur tekið marga mánuði fyrir sárin að gróa, en fyrsta mánuðinn liggja stelpurnar í rúminu með fæturnar bundnar saman og reyna að lifa af. Sumar lifa af – sumar láta lífið af völdum sýkinga... Ég og allar aðrar íslenskar konur getum prísað okkur sælar að einhverjum hafi ekki dottið í hug að búa til álíka hefð til heiðurs Þórs, Óðins... eða Freyju, á sínum tíma og skorið undan okkur...

Athöfnin þar sem stelpurnar eru leiddar inn í skóginn hafa haldið fyrir mér vöku oftar en einu sinni. Óður trumbuslátturinn og söngur kvennana yfirgnæfir grát stúlknanna. Daginn eftir liggja konurnar uppgefnar fyrir framan húsin sín, nánast of þreyttar til að heilsa mér, og leyfar af brenndum blóðugum tuskum liggja við ruslahauginn.

Eftir athöfnina þar sem stelpurnar eru umskornar eru þær málaðar hvítar í framan og eru þarmeð settar á markaðinn. Þær eru svo teknar af mönnum, giftar í burtu til þess eins að þræla sér út fyrir menn sem þröngva sér upp á þær og oftar en ekki drekka í burtu mánaðarlaunin og lemja þær sundur og saman.

Kynlíf er aðeins fyrir karlmanninn. Það er hefð fyrir stráka að borga fyrir kynlíf ef þeir eru ekki giftir, og það er til hefð – nánast serimónía – fyrir karlmenn að stunda kynlíf með öðrum giftum konum en þeira eigin. Allt gengur út á að borga konunum. Ef þær fá ekki peninga fá þær hrísgrjón eða baunir... Þær eru það sem við mundum kalla hórur, en þeir kalla það fyrirvinnur heimilisins. Feður selja dætur sínar, eiginmenn eiginkonur sínar. Og að sjálfsögðu notar enginn smokk! Jafnvel þó að konurnar vilji nota smokk - þá fá þær að heyra "hvað, treystiru mér ekki?? helduru að ég sé eitraður?" og þær verða að láta undan. Margar ekkjur reiða á þessi litlu framlög til að fæða og klæða börn sín og hafa ekki efni á að nota smokk - þær fá ekki eins mikið fyrir það.

Hér er það trú manna að alnæmi lifi í smokkunum. Um daginn fór æðstibiskup Mózambík, Francisco Chimoio, með það í fréttirnar að vestræn lönd væru að eitra fyrir Afríkönum með því að setja HIV í smokkana sem þeir flytja inn. Við eyddum mögrum klukkustundum í að útskýra þessa pólítík fyrir nemendum okkar, og jafnvel eftir þær umræður trúðu okkur ekki allir.

Það er óhugnalegt að hugsa til þess, en þegar öllu er á botnin hvolft – hver hefur ekki rétt á því að halda að vesturlönd séu að reyna að draga niður fjölda Afríkana... Aðilar á borð við World Bank gæti ekki óskað sér neins frekar, og það eru þeir sem eru með fólksfjölda Mózambík í vasanum...

Karlmennirnir eru einnig umskornir. Sem er gott. Umskornir karlmenn eiga minna á hættu að smitast af HIV – en þetta hefur leitt til þess að HIV er kallað sjúkdómur kvenna. Ef þú ert karlmaður og greinist með HIV, þá er bara eitt að gera – og það lendir oftar en ekki á föður konunnar að borga fyrir jarðaförina...

Staða konunnar, sem ómenntaður þræll eiginmanns síns hefur leitt til þess að konurnar í Cabo Delgado eru þöglir, þægir draugar sem fljóta hljóðlátlega framhjá þér, oftar en ekki með barn á bakinu og vatnsfötu á höfðinu. Ég sé sjaldan brosandi konur. Og ég sé sjaldan óuppteknar konur.

Við hvítu konurnar í EPF höfum rætt stöðu kvennana fram og til baka, okkar á milli. Í byrjun fór það agalega í taugarnar á mér hvað konurnar voru óvingjarnlegar. Þær heilsuðu ekki, brostu ekki, þökkuðu ekki fyrir sig, þær bara.. voru. Það er ekki nokkur leið fyrir mig að tala við þær. Þær vita ekkert í sinn haus, eru ómenntaðar (þrátt fyrir að vera á háskólastigi), eiga sér enga drauma, eru allar “í eigu” einhvers... Þær hafa sofið sig upp allt bekkjakerfið og framtíð þeirra er í höndum Mózambískra stjórnvalda og eiginmansins. Lítur ekki vel út, ef þú spyrð mig!

Klósett í skólanum

The African Depression er blanda af öllu ofangreindum þáttum... og 140 blaðsíðum í viðbót. Fólk borðar ekki hollan og næríkaríkan mat og hefur þar af leiðandi litla orku til að gera nokkuð í sínum málum. Það krefst mikillar orku að vinna á akrinum og flestir koma sér hjá allri aukavinnu.

Fólk er fast í vítahring fátæktar þar sem fólk spilar með spillingu og öðrum óhreinum spilum. Enginn getur reitt sig á sjálfan sig, einginn getur treyst á góðmennsku, vinabönd, ást... vegna þess að þegar öllu er á botninn hvolft fer allt eftir því hvað þú borgar mikið fyrir menntun, lóð, akur, ökuskírteini, vinnu og frelsi... “Help me help you”... $$$!

Dauði er yfirvofandi allstaðar. Meðalaldur fólks er 45 ár. Þetta er manni óskiljanlegt. Mér finnst ég eiga ALLT LÍFIÐ FRAMUNDAN. Þegar þetta fólk er 15 ára er það ofðið fullorðið og þegar það er 25 ára er það gamalt... Þegar ég segist vera 23 ára ógift og barnslaus setja þau upp spurningasvip og segja “qual é problema?”, hvað er vandamálið...

Leikskólinn í skólanum

Þegar fólk eignast börn veit það að það eru aðeins 50% líkur á að barnið nái 5 ára aldri. Margir hafa misst börn og fólk er tilfinningalega kalt. Það sést best á viðbrögðum þeirra þegar það missir móður, föður eða systkini. Þau taka sér einn dag í að komast yfir það. Þau ljúka jarðaförinni af og lífið fer aftur í rútínu um leið, einum munni færri á heimilinu. Fólk heldur sig ósjálfrátt í fjarlægð frá börnum sínum. Það er óhugnalegt að sjá hvað börnin alast upp við mikinn kulda. Aparnir í kringum skólann okkar sýna ungunum sínum meiri athygli og umhyggju.

Barn sem elst upp við tilfinningalegan kulda af hálfu foreldra fer á mis við eitthvað...

Ég á það til að verða dálítið vonlítil þegar ég kenni þessu fólki. Það lemur konur og notar þær, en trúir því að kirkjuferð á sunnudegi hreinsi þá af öllum syndum! Þetta fólk trúir ekki á vísindi, eða stærðfræði (ekki ég heldur), eða einfalda líffræði, ef út í það er farið.. það hefur aldrei verið kynnt fyrir þeim hluta heimsins. Hefðir, venjur, trúarbrögð; allt saman byggt á “töfrum” og “öndum” sem útskýra hlutina en oftar en ekki koma mér fyrir sjónir sem óþarfa sjálfsmorð -

Hvernig á maður að útskýra vírus eða bakteríur fyrir fólki sem trúir aðeins á hluti sem það sér með augunum? Hvernig útskýrir maður réttindi kvenna fyrir mönnum sem trúa því að karlmennska þeirra sé fólgin í frelsi þeirra til kúga konur? Hvernig útskýrir maður fyrir ríkum Mózambíkönum að spilling sé að éta land þeirra upp til agna þegar einmitt þeir ríku eiga ekki eftir að finna fyrir því - fljúgandi á einkaþotu sinni til Balí í sumarfrí. Hvernig útskýrir maður að....

sólsetur fyrir aftan húsið okkar

Mózambík er sérstakt land. Það er mikill munur á Mózambík og Angóla, sem einnig var Portúgölsk nýlenda – Mózambík er seinna að koma sér á lappirnar þar sem það er ekki eins ríkt af náttúruauðlindum og Angóla. Hugur fólks er lamaður af einhverskonar vonleysi um að lífið verði einhverntíman gott aftur. Fólk er svangt og skítugir og enginn veit hvað gera skal – þar til hvítur maður á stórum jeppa merktum UNICEF, Humana, World Vision, Food for progress, World Food Program, Medicos del Mundo, Doctors Without Borders... kemur keyrandi í þorpið þeirra. Þá stökkva allir á fætur og byrja að betla. Og þegar maður segir “nei, ég ætla ekki að gefa þér peninga en ég skal kenna þér að rækta meira og betri afurðir sem þú getur gefið fjölskyldu þinni eða selt og grætt peninga á..” þá setja þeir upp þvílíkan vonbrigðissvip; “god-damnit.. þarf ég nú að VINNA líka??”. Það fer aaagalega í taugarnar á mér.

Sjálfsbjargarviðleitnin er engin – vítahringurinn er endalaus – lítið annað að gera en bretta upp á ermarnar og kafa ofan í skítinn... Ég er nú þegar búin að finna nokkrar perlur – og búin að gera það sem ég get svo þær komist sem lengst... Ég vildi stundum óska þess að ég ætti meiri pening svo ég gæti greitt leiðina fyrir þá sem eiga það skilið... Það er ömurlegt hvað peningar skipta miklu máli. Án þeirra er maður algerlega lamaður.

Onaldo,17, Danny, 19, og Argentino, 18,... perlurnar mínar!!! mwah...

Ég veit ekki hvað mér finnst heillandi við að búa hér, vera hér, vinna hér. Kannski það að það er auðvelt að gera góða hluti hérna. Ég sé tækifæri hvert sem ég lýt og ekki eru innfæddir að nota þau. Það getur tekið ár og aldir að koma einhverri hreyfingu á hlutina hérna, en á sama tíma getur Evrópa aldrei gefið manni þau laun sem maður fær í vinnu sem þessari. Þráast við og gefa sig í eitthvað sem á endanum skilar sér í betri lífsskilyrðum fyrir aðra... Draumur í dós!

En jæja... þessi færsla er endalaus, og ég þarf ekki að blogga aftur fyrr en í mars 2009..

Komst einhver á leiðarenda??

Ég óska ykkur gleðilegs jólaundirbúnings (jafnvel þótt ég viti að hann verði bara stressandi) og gleðilegs desembers (jafnvel þótt ég viti að desember sé mánuður þunglyndis).. og ég vona að allir séu að njóta jólalagana í útvarpinu (jafnvel þótt ég viti að allir með séu komnir með nuddsár í eyrun og gubbuna uppí háls!)

Ég vona að allir fái góðar gjafir og njóti jólanna - og gleymi ekki bræðrum og systrum sem minna mega sín. Látum gott af okkur leiða, hér er ekkert til sem heitir "lítil gjöf"..

Kossar, Ínaaa

Still alive and kicking! ..sry

Wed, 05 Dec 2007 08:00:34 GMT

"Ráðist á íslenska stúlku í Mósambík

Fimm vopnaðir menn réðust á íslenska stúlku, Kristínu Manúelsdóttur, í Mapútó, höfuðborg Mósambík, um helgina. Fram kemur í sjónvarpi mbl, að mennirnir miðuðu skammbyssum á Kristínu þegar hún steig út úr bíl sínum í úthverfi borgarinnar.

Mennirnir tóku af Kristínu verðmæti, sem hún var með á sér og ógnuðu öryggisvörðum sem gættu heimilisins, sem Kristín var að heimsækja og stálu einnig bíl hennar." MBL

Neibbs, ekki ég!

Inboxið mitt fylltist af emailum allt í einu. Ég hélt í nokkrar sekúndur að allir hefðu loksins fattað hvað ég er frábær og skemmtileg.. en nei... þið hélduð bara að ég væri dauð! *nettvonsvikin*

Er þetta mannasiður?

Annars hef ég ekki grænan hvaða gella býr í Mósambík undir mínu nafni... Kannski vinnur hún fyrir ICEAID eða eitthvað fiski eitthvað. Það eru víst nokkrir íslendingar í Mapúto.

Svo vill ég bara benda á hið augljósa:

-Ég bý útí BUSKANUM... ekki úthverfi Mapútó.
-Ég á engin verðmæti...
-Eini vörðurinn sem gætir hússins okkar er kaktus undir gluggunum
-Bílar eru sjaldséð sjón og ég á certainly ekki einn af þeim
-Fólk hér hefur ekki séð byssu síðar RENAMO/FRELIMO gengu berserksgang og drápu allt sem hreyfðist í borgarastyrjöldinni í den. Síðan þá ákvað fólk að byssur bæru með sér ólukku (getur verið að þetta sé eina gáfulega hugmyndin sem þetta fólk hefur fengið síðan í den) og nú ganga bandítóar og annað hyski um með boga og örvar....

Gott að vita að fólki er ekki sama... ég efast um að einhver hafi verið á eftir arfinum mínum. Það eina sem ég á er flugmiði til Íslands í febrúar..

Kossar og knús á klakann...

Ínaaaaa

p.s. Helginn:

Ég elska þig, krúttið mitt!
Gangi þér vel að lææææææra!
..múha...